ویرایش‌ها

rId5

آغاز تابستان سال 1344 بود بر لبان احمد کشاورز از اهالی ارباب کندی لبخند رضایت شکننده بود او صاحب فرزند پسری بود برای اینکه کشاورز داشتن پسر موفقیت بزرگی است. آخر دست و بازوی او را در کار کشاورزی مدد می بخشد. طفل را اشرف نامیدند. اشرف در کوچه پس کوچه های روی دوران کودک را پشت سر نهاد. دستان پینه بسته پدر و لبخند های مهر آگین مادر مقدس ترین مفاهیمی بودند که طفل به خاطر می سپارد تا در آینده هسته شیرین ترین خاطراتش قرار دهد.