واژه «مفقودالاثر» در ادبیات دفاع مقدس به شهیدان عزیزی اطلاق میگردد که پیکرهای مطهرشان در مناطق عملیاتی و معرکه جنگ باقی مانده و به مواضع نیروهای خودی برنگشته است.
در هنگام [[جنگ تحمیلی ۸ ساله]]، ساله، تعدادی از رزمندگان اسلام به دلیل"عدم امکان جابه جایی و انتقال ابدان شریف شهدا" (به دلیل نامساعد بودن وضعیت جغرافیایی مناطق عملیاتی، حجم آتش دشمن و...)، هویتشان نامعلوم و به اصطلاح «مفقود الاثر» ماندند.��در همان سالها و پس از آن، تلاشهای فراوانی برای شناسایی و کشف بازماندگان جنگ صورت گرفت، اما تعدادی از آنان در جریان تبادل اسرا و شهدا و طی [[«عملیات تفحص»]] شناسایی و برخی همچنان مفقود الاثر تلقی شدند.��با اتمام بحث تبادل اسرا و بازگشت آزادگان به میهن اسلامی و بررسی های بوجود آمده، در سال ۱۳۸۴ با اعلام رسمی بنیاد شهید، رزمندگان عزیزی که ابدان شریفشان کشف و شناسایی نشد به عنوان «شهید» و [[«مفقود الجسد»]] معرفی گردیدند.��واژه «مفقودالاثر» در ادبیات دفاع مقدس به شهیدان عزیزی اطلاق میگردد که پیکرهای مطهرشان در مناطق عملیاتی و معرکه جنگ باقی مانده و به مواضع نیروهای خودی برنگشته است.��[[مهدی باکری]]، [[حمید باکری]]، [[مصطفی ردانی پور]]، [[رضا حبیب اللهی]]، [[علی قوچانی]]، [[احمد حجتی]]، [[حسن غازی]] و [[علی تجلایی]]، شاخص ترین شهدای مفقودالاثر جمهوری اسلامی ایران محسوب می شوند که هنوز ابدان مطهر آنها شناسایی نشده است1<ref>[http://"http://www.javidolasar.ir سایت جاویدالاثر]</ref>