ویرایش‌ها

شهید دردمند از همان کودکی شخصی آرام بودند و در تمام مقتطع درسی شاگرد اول بودند. از همان کودکی که هنوز قکلف نشده بودند مقید به نماز اول وقت بودند و مسجد ایشان ترک نمی شد.

در فعالیتهای اجتماعی و مذهبی از جمله دعای کمیل ، توسل ، نماز جمعه و جماعت ، کتابخانه ، ورزش مدرسه و... شرکت فعالی داشتند. قبل از پیروزی انقلاب شرکت در راهپیمایی ، شعار نویسی ، تهیه نشریه ، پوستر و... را ترجیح می دادند و بعد از انقلاب با پیذایش بسیج به این مرکز خودسازی و آماده سازی پیوستند.

همسنگریانش نقل می کنند که در جبهه قبری کنده بود و شبها در آن به راز و نیاز می پرداخت و وقتی همسنگریانش از این ماجرا اطلاع پیدا کرده بودند ناراحت شده بودند. سرانجام در 3/12/1364 با اصابت 4 خمپاره به سنگر ایشان و خراب شدن سنگر بر روی ایشان به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.

فرازی از وصیت نامه:

این راهی است که باید رفت و سفری است که باید به پایان برسد. پس چرا و به چه دلیل پایانمان مانند پایان علی (ع) نباشد. یعنی در راه خدا نباشد. خداوند به انسان آزادی داده است که هر چه انتخاب کند رضای الهی را یا رضای شیطان را سعادت یا فلاکت ، شهادت در راه خداوند یا مردن در بستر...