ویرایش‌ها

بارگان دانیال نبی (ع) مزاری زیبا و با شکوه است که در مرکز شهر [[شوش ]] و در ساحل شرقی رودخانه شاوور قرار دارد و سالیان بسیاری است که شوش را بدان می‌شناسند و به همین منظور این شهر را [[شوش دانیال ]] نیز می‌نامند.

دانیال به زبان عبری به معنای «خدا حاکم من است» و دانیال نبی (ع) پیامبری از دین یهود بود که در تورات کتابی به دوازده باب به وی اختصاص دارد. بعضی مورخان عقیده دارند پس از آنکه دانیال نبی (ع) به اسارت «بخت النصر» درآمد، به همراه هزاران یهودی به بابل برده شد و در آنجا ماند تا اینکه پس از تصرف بابل به دست کوروش، دانیال نبی (ع) به همراه عده‌ای از اقوام یهود به [[شوش ]] آمد و در آنجا وفات یافت. قول اکثر مورخین اسلامی این است که پس از تصرف شوش به دست لشکریان اسلام، درباره‌ی این مقبره از امام علی (ع) پرسیدند، که ایشان فرموده‌اند: «من زار اخی دانیال کمن زارنی»؛ هر کس قبر برادرم دانیال را زیارت کند، مثل این است که مرا زیارت کرده است. گنبد دانیال نبی (ع) به سال 1287 ق پس از آنکه سیل بقعه قدیمی را خراب کرد، از نو ساخته شد. بنای این زیارتگاه شامل دو حیاط است و بر روی گنبد مخروطی ـ پله‌ای قرار دارد که نوع رایج گنبدهای منطقه است.   با شروع جنگ و پیشروی ارتش عراق تا نزدیکی شوش، دشمن این بارگاه را آماج گلوله‌باران خود قرار داد به نحوی که بخشی از گنبد اصلی آن تخریب شد. تا پایان جنگ مزار حضرت دانیال نبی (ع) محل مناجات، دعا و قوت قلب برای رزمندگان جبهه شوش بود. کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 2

بارگاه حضرت دانیال نبی یکی از مناظر دیدنی شوش است که در کنار بُعد فوق العاده مهم تاریخی، بعد مذهبی بی بدیلی به این شهر بخشیده است. آرامگاه حضرت دانیال اکنون شامل بارگاهی در قسمت غربی، حیاطی با رواق‌های متعدد در اطراف و محوطه‌ای نسبتاً وسیع است. مزار این پیامبر یهودی در یک زیرزمین قرار دارد که روی آن در سطح حیاط، ضریحی باشکوه در اتاقی با تزئینات آئینه کاری ساخته‌اند که زیارتگاه مردمان است. گنبد بارگاه از نوع میل مصر و شامل ۲۵ طبقه سفید رنگ است که ۲ گلدسته نه چندان بلند در دو سوی گنبد قرار دارد. 2<ref>[http://www.aftabir.com/lifestyle/view/150497/%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%85%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%86%D8%A8%DB%8Cسایت آفتاب]</ref>

بارگاه زیبای آن حضرت به صورت چهار طاقی با گنبد مخروطی کثیرالاضلاع ساخته شده است. این بنا دارای دو مناره با پوشش کاشی است که تاریخ ساخت مناره‌ها سال 1330 هجری قمری است. حضرت دانیال (ع) به‌عنوان دومین معصوم مدفون در ایران بعد از وجود مقدس حضرت امام رضا (ع) مورد توجه خاص مسلمانان، کلیمیان و سایر اقلیت‌های مذهبی و نیز جهانگردان خارجی است. بارگاه مقدس دانیال نبی (ع) به شماره 51 در فهرست آثار ملّی ایران به ثبت رسیده است. 3<ref>[http://www.degar.irدانش نامه گردشگری]</dan_persones_pboh_danial.htref>

در این مدت، روزی پادشاه بابل خوابی دید و تمام خواب‌گزاران از تعبیر آن خواب عاجز ماندند و پادشاه دستور داد تا همه آن‌ها را بکشند. خبر به گوش حضرت دانیال (ع) رسید. او به مامورین سلطنتی گفت که می‌تواند خواب را تعبیر کند. حضرت دانیال را پیش پادشاه بردند و پادشاه به او گفت که تو، هم باید خواب را تعریف کنی و هم این‌که آن را تعبیر کنی. دانیال پذیرفت و او خواب را برای پادشاه تعبیر کرد و به همین سبب مورد احترام واقع شد. زمان گذشت تا این‌که کوروش، پادشاه ایران به بابل حمله کرد و توانست بابل را فتح و یهودیان را از اسارت حکومت بابل آزاد کند و دانیال (ع) را به همراه خود به ایران آورد و در دربار پادشاهی ایران نیز مورد تکریم قرار گرفت. در این مدت حضرت دانیال می‌توانست به طور مستقیم و بدون اجازه و وقت قبلی با پادشاه دیدار کند و می‌توان گفت که به عنوان دومین فرد مملکتی محسوب می‌شد. بعد از مرگ کوروش یک دوره کوتاه در زمان بردیای دروغین به وجود می‌آید که در تاریخ چیزی از دانیال (ع) نیامده است؛ اما بعد از روی کار آمدن داریوش، دوباره حضرت دانیال (ع) باز به همان مقام و مرتبه رفیع دست پیدا می‌کند. تا این‌که احتمالاً در سن 83 یا 85 سالگی دار فانی را وداع می‌کند و به رسم بزرگان آن زمان جسد آن حضرت را به صورت مومیایی شده در همین منطقه که هم اکنون آستان آن بزرگوار است نگهداری می‌شده و بالای سر آن جعبه‌ای قرار داشته که هر کس احتیاج به پول پیدا می‌کرد از آن جعبه به قرض می‌برده و بعد از این‌که مشکلاتش برطرف می‌شده دوباره قرض را پس می‌داد.

در سال 16 هجری قمری بعد از پایان آخرین جنگ بین سپاه اسلام و ایرانیان (جنگ شوشتر یا جنگ هرمزان) فرمانده سپاه اسلام در هنگام بازگشت، جسد مومیایی شده‌ای را می‌بیند و از مردم در خصوص آن سؤال می‌کند. مردم که از مقام و مرتبه حضرت آگاهی نداشته‌اند، به نزد حضرت علی (ع) می‌روند و جریان را سؤال می‌کنند. حضرت علی (ع) می‌فرماید که این جسد برادرم حضرت دانیال است و دستور می‌دهد آن جسد را به روش مسلمین غسل دهند و سپس کفن کنند و رو به قبله دفن نمایند (احتمالاً بعد از پیامبر اسلام تنها پیامبری است که رو به کعبه دفن شده زیرا تمام پیامبران قبل از او رو به قدس دفن هستند) و همچنین دستور داد آب رودخانه را از روی قبر عبور دهند تا نگهبانی باشد برای قبر، تا دست کسی به آن نرسد.4<ref>[http://www.askdin.com/thread17462.htmlسایت گفتگوی دینی]</ref>

حضرت علی (ع) حدیثی می‌فرماید: «من زار اخی دانیال کمن زارنی؛ یعنی هر کس برادرم دانیال را زیارت کند مرا زیارت کرده است.» همچنین حضرت محمد (ص) می‌فرمایند: «من لم یقدر علی زیارتی فلیزر قبر اخی دانیال؛ یعنی هر کس قادر به زیارت من نیست زیارت کند قبر برادرم دانیال را» (درک: سفینه البحار جلد 3 صفحه 351). در جای دیگر باز پیامبر می‌فرماید: «من دل الی دانیال فبشروه بالجنه؛ یعنی هر کس مردم را دلالت بدهد به زیارت دانیال، بشارت بهشت را می‌دهم.»»5<ref>تاریخ انبیا - جلد دوم</ref>

باید گفت که این بزرگوار مورد توجه سایر ادیان و همچنین سایر فرق اسلام نیز می‌باشد. سالانه تعداد زیادی از مردم ایران و جهان اعم از مسلمان و غیر مسلمان به زیارت ضریح این بزرگوار مشرف می‌شوند.7<ref>[http://www.rokhdad.tarikheslam.com/index.php/2011-08-06-07-15-24/105-daniyal سایت تاریخ اسلام]</ref><ref>[http://ketabkhanehdanyal.blogfa.com/post-52.aspx کتابخانه آستان دانیال نبی]</ref>==نگارخانه تصاویر==<gallery> Image:دانیال.jpgImage:دانیال نبی.jpg<gallery> Image:1 (1).jpgImage:1 (2).jpgImage:1 (3).jpgImage:1 (4).jpgImage:1 (5).jpgImage:1 (6).jpgImage:1 (7).JPGImage:1 (8).jpgImage:1 (9).jpgImage:1 (10).jpgImage:1 (12).jpg </gallery> </gallery>

http: <references //ketabkhanehdanyal.blogfa.com/post-52.aspx>