ویرایش‌ها

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی |نام فرد = ابوالقاسم وطن پورنام پدر محمد علی|تصویر = q29.jpgنام مادر بانو|توضیح تصویر = محل شهادت ماووت|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانیمحل |شهرت = |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]|تولد = تهران تاریخ تولد ۱۳۴۵[[زادروزهای|1345/۱۱11/۰۱01]] محل |شهادت ماووت تاریخ شهادت ۱۳۶۶ = عراق، سلیمانیه،ماووت[[الگو:شهدای 24دی|1366/۱۰10/۲۴24]] |وفات = |مرگ = استان |محل شهادت سلیمانیه شهر = [[عراق]] |محل شهادت -دفن = گلزار شهداى تاکستان،روستای داکان|مفقود = |جانباز = |اسارت = |نیرو = |یگانهای خدمت = |طول خدمت = وضعیت تاهل مجرد |درجه نظامی = |سمت‌ها = |جنگ‌‌ها = |نشان‌های لیاقت = |عملیات‌ =|فعالیت‌ها = |تحصیلات = دوم متوسطه رشته -عملیات سال تفحص |تخصص‌ها = محل کار بنیاد تحت پوشش |شغل = پاسدارمزار شهید قزوین - تاکستان - داکان|خانواده = }}

وطن‌پور، ابوالقاسم: یکم بهمن ۱۳۴۵، [[۱۳۴۵]]، در شهر [[تهران ]] به دنیا آمد. پدرش محمدعلی، کشاورز بود و مادرش بانو نام داشت. تا دوم متوسطه درس خواند. به عنوان [[پاسدار ]] در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم دی ۱۳۶۶، [[۱۳۶۶]]، در [[ماووت ]] عراق بر اثر اصابت [[ترکش ]] به پا، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای روستای داکان از توابع شهر تاکستان واقع است.

شهید، [[شهید ابوالقاسم وطن ‏پورپور]]: سپاس و ستایش مخصوص پروردگار بزرگی است که آفریننده ی جان ها و پدیدآورنده ی آسمان ها و زمین است. سپاس، فقط مخصوص اوست و سپاس‏ کردن به غیر او گمراهى و نادانى است. حمد و سپاس مخصوص یگانه معبودى است که به ‏وجود آورنده ی عالمیان است. حمد و سپاس فقط براى یگانه محبوب قلب ها، پروردگار –عزّوجل- مى‏ باشد. حمد و سپاس مخصوص آن ذات یگانه و یکتاست که مثل و مانند ندارد. پروردگارا! نمى ‏دانم و نمى ‏توانم در مدح و ستایش تو چه بگویم و چه بنویسم؛ چون تو همه چیز هستى و زبان من بَسى قاصر که بتواند در ستایش تو لب به سخن بگشاید. پروردگارا! خودت بهتر مى ‏دانى که من هیچم در مقابلت؛ تو مرا از هیچ به ‏وجود آوردى تا بتوانم خودم را بشناسم و دلیلِ به وجود آمدنم را بفهمم؛ ولى از آن ‏جایى‏ که من دائماً در فکر هواهاى نفسانى بودم، از تو بسیار فاصله گرفتم؛ ولی تو به ‏طرفم آمدى! پروردگارا! من غرق در منجلاب هواى نفس شدم و باز تو مرا فراموش نکردى؛ من بَد کردم... نافرمانى کردم... ستم کردم؛ امّا تو نسبت به من، رحم و عطوفت نشان دادى. اى خداى من! من بسیار خطا کردم و خواهش دلم را پذیرفتم؛ پس تو هم باید مرا فراموش مى‏ کردى! اما -از آن جایى که بسیار آمرزنده ‏اى- تو مرا فراموش نکردى، که اگر فراموش مى‏ کردى، من غرق در نفس خود مى‏ شدم. پروردگارا! گناهانم به قدرى بر دوشم سنگینى مى ‏کند که -اگر قرار بود در این دنیا عذاب ببینم- فشارش مرا به زیر زمین مى ‏بُرد؛ پس از تو عاجزانه و محتاجانه مى‏ خواهم گناهانم را بیامرزى و از در خانه ی رحمتت مرا ناامید برنگردانى. خدایا! جز تو کسى نمی تواند مرا بیامرزد؛ پس مرا بیامرز تا در روز قیامت نزد رسولان، امامان و شهدا روسیاه نباشم. پدر و مادر عزیز و گرامی ام! شما زحمت زیادی برایم کشیدید و مرا با مِهر و مَحبت بزرگ کردید و چقدر زجرها که به خاطر من تحمل کردید و من در عوض خوبى کردن به شما، بدى کردم و شما عزیزان را اذیت نمودم؛ به خصوص تو ای مادرم! که برایت فرزند خوبى نبودم و هیچ موقع به شما محبت نکردم و بسیار بدى کردم؛ ولى تربیتم را مدیون شما عزیزان مى‏ دانم و از شما مى‏ خواهم در شهادت من نگران نباشید و خوشحال باشید که فرزندتان راه حسین(ع) را انتخاب کرد. در شهادتم بى تابى نکنید که اَجر و مُزد شما با خداوندْ -تبارک و تعالى- مى‏ باشد؛ البته خداوند شما را به سختی ها، ترس، گرسنگى و آفات زراعت مى ‏آزماید و بشارت به آنان که صابر هستند. (۱۸۱۱۵۹۴) گنه کار روسیاه درگه حق؛ ابوالقاسم وطن‏ پور.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2309 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>