شهید رضابهرامی

نسخهٔ تاریخ ‏۲۰ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۱۳ توسط Beigi9702 (بحث | مشارکت‌ها)

(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

شهید رضا بهرامی تاریخ تولد :1341/04/19 تاریخ شهادت : 1362/06/15 محل شهادت : نامشخص محل آرامگاه :شهرستان های استان تهران - شهریار - امامزاده قاسم

وصیت نامه سرباز زينت مملكت است. حضرت علي (عليه السلام).

همان طوري كه بر هر فرد ايراني واجب است كه براي اين مملكت خدمت كند، من هم به خدمت سربازي آمده ام تا وظيفه ام را انجام داده باشم. روزهاي اول زياد علاقه نداشتم ولي وقتي فهميدم كه مولاي من علي ابن ابيطالب (عليه السلام) درباره سرباز يك چنين فرمايشي فرموده است علاقه شديدي به خدمت سربازي پيدا كردم و با علاقه زياد گفتم كه بايد دو سال براي كشور اسلاميم ايران خدمت كنم و مشغول به خدمت شدم. از آنجا كه براي هر فرد مسلماني واجب است كه وصيت كند به خصوص براي ما كه در منطقه جنگي هستيم و به خصوص در اين روزها كه عمليات شروع شده وصيت واجب است و من هم وصيت نامه ام را در اين برگ مي نويسم.

هر انساني يك روز به دنيا آمده و يك روز هم از دنياي فاني بايد برود ولي هيچ مردن و هيچ كشته شدن بهتر از اين نيست كه شخص در راه مملكتش و براي حفظ ناموسش كشته شود و بالاخص مملكت ما كه كشور اسلام است و اين براي من يك افتخار است كه در راه اين مملكت كشته شوم و از خداوند متعال مسئلت دارم كه مرا از پويندگان راهش و از پيروان سالار شهيدان آقا حسين بن علي (عليه السلام) و از سربازان آقا امام زمان (عجل الله فرجه) قرار بدهد. البته من خيلي كوچكتر از آنم كه اين نسبت ها را به خودم بدهم و خيلي كوچكتر از آن هستم كه شهيد به حساب بيايم چون شهيد والاترين مقام را دارد، همان طوري كه خداوند درباره شهيد در قرآن مي فرمايد:

و لاتحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون.

گمان مكنيد آنهايي كه در راه خدا كشته شده اند مرده اند بلكه آنان زنده اند و نزد خدا روزي مي خورند. بلي شهيد يك چنين مقام والايي دارد و من لايق آن نيستم كه شهيد به حساب بيايم و لايق آن نيستم كه سرباز حضرت مهدي (عج الله تعالي فرجه الشريف) باشم.

من در درجه اول از پدر و مادرم تقاضا دارم آن زحماتي كه در طول اين بيست و يك سال عمرم براي من كشيده اند حلال كنند و در درجه دوم از برادرانم و تمام دوستانم و آشناهايم تقاضا دارم كه هر بدي از من ديده اند مرا به خوبي خودشان ببخشند و براي من هيچ گونه عزاداري نكنند. من از پدر و مادرم و از برادرانم و تمامي دوستان و آشنايان تقاضايي كه دارم اين است كه همه آنهايي كه مرا مي شناسند، هر كسي كوچكترين اشكي براي من بريزد مديون من است اين را همه بدانند كه اگر كسي براي من كوچكترين عزاداري كند و كوچكترين اشكي بريزد براي من بزرگترين عذاب است.

از همه تقاضا مي كنم كه موقع تشييع جنازه من خوشحال باشند و بخندند و براي من مراسم عزاداري نگيرند، اگر هم خواستند مراسم عزاداري بگيريد خيلي جزيي، فقط در مسجد باشد و صداي تلاوت قرآن و كسي هم گريه نكند، برايم عزاداري مهم نگيرند چون عزاداري مهم و با تشكيلات فقط براي سالار شهيدان آقا حسين بن علي (عليه السلام) است و من نمي خواهم كه برايم وسايل عزاداري تهيه شود. براي من سنگ قبر نيندازيد و اگر هم انداختيد سنگ كوچكي باشد كه فقط اسم نوشته شود.

تنها حرفي كه من با امت مسلمان ايران دارم اين است كه طبق گفته قرآن كه مي فرمايد:

و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقو؛ به ريسمان خداوند چنگ بزنيد و متفرق نشويد.

تا زماني كه طبق گفته قرآن با هم باشيم از كسي آسيبي نخواهيم ديد حتي اگر قدرتمند و ابر قدرت باشد.

يك جعبه كه رويش شيشه است وصل به دو ميله روي تابلوي قبرم باشد و دو تا عكس يك عكس سربازي كه با لباس سربازي‌ انداخته ام‌ و‌ دور كمرم فشنگ قطاري و روي سرم‌ كلاه آهني‌است و يك عكس ديگر كه چند سال پيش انداخته‌ام و عكس تقريباْ بزرگش روي بخاري اطاقم است، اين دو عكس در داخل آن جعبه شيشه اي باشد در يك قاب كوچك.

والسلام

بنده حقير خدا رضا بهرامي


منبع سایت شهدای ارتش http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/4616

آخرین تغییر ‏۲۰ شهریور ۱۳۹۷، در ‏۰۸:۱۳