ویرایشها
«طلبة شهید: احمد محمد رضایی بیدگلی» به نام خدا «و لاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون» ( آل عمران/ 168) هرگز مپندارید آنان که در راه خدا کشته می شوند مرده اند، بلکه زنده اند و نزد خداوند روزی می خورند. اکنون که به یاری خدا در جبهه های حق علیه باطل حضور یافتم تا به یاری حق، حق را پیروز و باطل را نابود و ریشه کن سازیم و در راه حق گام برداریم تا با صدور انقلاب اسلامی و جهانگیر ساختن اسلام اصیل بر داشته باشم. وظیفه شرعی می دانم که به عنوان وصیت، چند کلمه بنویسم که این وصیت نصیحتی بیش نیست. هم قطاران عزیز، جوانان! من کوچک تر از آنم که برای شما ناصحی باشم؛ ولی دوستان من، به عقیده من، زندگی ای که انسان با چشم باز ببیند به دینش، ناموسش، مردمش و میهنش تجاوز شده است، ذره ای ارزش ندارد و لذا من وظیفة خود می دانم که تا خون در رگ هایم جوشش دارد، از پای ننشینم و امیدوارم که بعد از من راه مرا در پیش گیرید و به رهبری امام بزرگمان پیروزی را برای اسلام و ایران و ایرانی بیمه کنید. امروز مسأله، مسأله اسلام است و من و تو ندارد؛ پس یاران من، اکنون که می بینیم شما جوانان قوی مستحکم و متحد راهم را ادامه می دهید، با شادی و شادکامی با قلبی پر از امید و آرزو به آینده، این جهان فانی را وداع می گویم. وعده دیدار در جهان ابدی. «والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»
