ویرایش‌ها

اولین پلی که روی [[بهمن‌شیر ]] احداث شد پلی موسوم به پلی چوبی بهمن‌شیر یا جسر بهمن‌شیر بود. این پل که روی آن با تخته پوشانده شده بود، در سال 1290 ش توسط شرکت نفت برای رفت و آمد به [[اهواز ]] و [[آبادان ]] رو به روی در شمالی پالایشگاه ساخته شد و پلی بسیار کم عرض بود که عبور و مرور وسائل نقلیه از آن یک طرفه بود. از آنجایی که این پل در محل ایستگاه 7 اتوبوسرانی آبادان بر روی بهمن‌شیر ساخته شد، به پل ایستگاه هفت معروف شد. پس از جنگ، پل جدید ایستگاه 7 به نام پل پیروزی یا ثامن الائمه(ع) جایگزین پل قبلی شد.

در 23/7/1359 مدافعان برای ممانعت از ورود دشمن به شهر بر روی پل‌ها [[مین‌گذاری ]] کردند و به ناچار مواضع [[توپخانه‌ ارتش ]] را که در ایستگاه 7 مستقر بود به کیلومتر 20 جاده ماهشهر منتقل نمودند. همین امر سبب شد تا جبهه [[خرمشهر ]] از آتش پشتیبانی این توپخانه محروم شود. ارتش عراق در عبور از رودخانه بهمن‌شیر از این دو پل استفاده نکرد و کوی ذوالفقاری را برای عبور از بهمن‌شیر برگزید، چرا که عراق اولاً از ورود به شهر آبادان و بروز جنگ شهری ـ با توجه به تجارب ورود به خرمشهر ـ پرهیز داشت و ثانیاً در کوی ذوالفقاری فاصله میان رودخانه‌های اروند و بهمن‌شیر کمتر بود و از طرفی از لحاظ نظامی تصرف جاده خسروآباد (آخرین راه ارتباطی با ساحل جنوبی کشور) و دسترسی به ساحل اروندرود از طریق کوی ذوالفقاری با سهولت بیشتری امکان‌پذیر بود.

به طور کلی در عملیات‌های دوره‌ی محاصره، نظیر [[عملیات 3/8/1359، 1359]]، [[عملیات سه‌راهی آبادان ]] (19/9/1359)، [[عملیات توکل ]] (20/10/1359) و [[عملیات تپه‌های مدن ]] (25/2/1360)؛ جبهه ایستگاه 7 و 12 یکی از محورهای اصلی هجوم رزمندگان بود که درآن‌ها دشمن متحمل خسارت و تلفاتی شد. پس از عملیات تپه‌های مدن، خطوط دفاعی رزمندگان به شمال سه‌راهی آبادان و در محور ذوالفقاریه منتقل شد و در نهایت در [[عملیات ثامن الائمه(ع) ]] نیروهای جبهه ذوالفقاریه (ایستگاه 7 و 12) مأموریت انهدام خطوط دشمن در دو طرف جاده اهواز ـ آبادان و تصرف [[خاکریزهای اول تا سوم ]] و پیش‌روی به سمت پل حفار را بر عهده داشتند.