در نگاه اول غلام حسین بسیار سر حال تر از هم رزم دیگرمان که کم کم از هوش رفته و بی حال افتاده بود به نظر می رسید، او می خندید و در حالی که سعی می کرد درد نهان خویش را از ما نیز پنهان نماید به اصرار می خواست به یاری دوستش بشتابیم.
امبولانس رسیدو ان ها را سوار بر آمبولانس راهی بیمارستان اندیمشک نمودیم. یکی از هم کاران اکیپ امداد که در آن لحظات و داخل آمبولانس بود تعریف می کرد که در تمام طول راه غلام حسین فارغ از درد خویش، مدام به من می گفت که مواظب حال هم سنگرش که بیهوش بود، باشم و حتی مانع از ان می شد که قدری هم به مداوای او بپردازم و اصرار می کرد که حال من خوب است و مواظب باشید مبادا برای هم سنگرم اتفاقی بیفتد و من شرمنده ی خانواده اش باشم.»
به بیمارستان که رسیدیم، آن ها را تحویل دادم. چند ساعت طول کشید. هم سنگر غلام حسین زنده ماند و غلام حسین به خاطر زخم عمیق و کاری که ترکش در بدنش ایجاد کرده بود به شهادت رسید.<ref>[http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/27108 سایت شهدای ارتش]</ref>
==نگارخانه تصاویر==
<gallery>
</gallery>
==پانویس== منبع سایت شهدای ارتشhttp://ajashohada.ir/home/martyrdetails<references /27108>