ویرایش‌ها

من مایلم اینجا یادی بکنم از محمد جهان‌آرا، شهید عزیز [[خرمشهر]] و شهدایی که در خرمشهر مظلوم آن طور مقاومت کردند. آن روزها بنده در [[اهواز]] از نزدیک شاهد قضایا بودم. [[خرمشهر]] در واقع هیچ نیروی مسلح نداشت. نه که صد و بیست هزار (مانند [[بغداد]]) نداشت بلکه ده هزار، پنج هزار هم نداشت. چند تانک تعمیری از کارافتاده را مرحوم [[شهید اقارب پرست]] ـ که افسر ارتشی بسیار متعهدی بود ـ از خسروآباد به [[خرمشهر]] آورده بود، تعمیر کرد. (البته این مال بعد است، در خود آن قسمت اصلی خرمشهر نیرویی نبود) محمد جهان‌آرا و دیگر جوانه‌ای ما در مقابل نیروهای مهاجم عراقی ـ یک لشکر لشگر مجهز زرهی عراقی با یک تیپ نیروی مخصوص و با نود قبضه توپ که شب و روز روی [[خرمشهر]] می‌بارید ـ [[حماسه 34 روزه خرمشهر|سی و پنج روز مقاومت]] کردند. همان طور که روی بغداد موشک می‌زدند، خمپاره‌ها و توپ‌های سنگین در خرمشهر روی خانه‌های مردم مرتب می‌بارید، اما جوانان ما سی و پنج روز مقاومت کردند. بغداد سه روزه تسلیم شد ملت ایران، به این جوانان و رزمندگانتان افتخار کنید. بعد هم که می‌خواستند خرمشهر را تحویل بگیرند، دوباره [[سپاه پاسداران انقلاب اسلامی|سپاه]] و [[ارتش جمهوری اسلامی ایران|ارتش]] و [[سازمان بسیج مستضعفین|بسیج]] با نیرویی به مراتب کمتر از نیروی عراقی رفتند [[خرمشهر]] را محاصره کردند و حدود پانزده هزار اسیر در یکی دو روز از [[ارتش رژیم بعث عراق|عراقی‌ها]] گرفتند. [[هشت سال دفاع مقدس|جنگ تحمیلی هشت ساله]] ما، داستان عبرت‌آموز عجیبی است. من نمی‌دانم چرا بعضی‌ها در ارائه مسائل افتخارآمیز دوران [[هشت سال دفاع مقدس|جنگ تحمیلی]] کوتاهی می‌کنند.