ویرایش‌ها

|تصویر = 8554شهید اسماعیل دامغانی.jpg

- یک شب جمعه ای بعد از شهادتش در خواب دیدم که می گوید مادر [[شهید ]] بیاید و شهید را ببیند وقتی رفتم دیدم اسماعیل بلند شد و به سوی آسمان پرواز کرد . اما متوجه شدم که اسماعیل سر در بدن ندارد و گفت : مادر ناراحت نباش من پیش [[امام حسین (ع) ]] رفتم .

- اسماعیل یک ساله بود که ما به [[مشهد ]] مقدس آمدیم و در هتلی مستقر شدیم . اتاقی که ما در آن بودیم طبقه چهارم بود و به علت غفلت اسماعیل از پنجره به طرف حیاط پرت شده و بیهوش شد . تمام زائران به محل حادثه آمدند و می خواستند کمک کنند ولی پدرش اجازه ندادند و همه را از اتاق بیرون کردند و حتی به من اجازه ندادند فرزندم را به بیمارستان ببرم حال اسماعیل بسیار وخیم بود و صورتش کبود شده بود و پدر ایشان با کمال خونسردی خوابیدند و من امیدم از همه جا قطع شد و متوسل به [[امام رضا (ع) ]] شدم . موقع [[نماز ]] خواندن فرا رسید و من برای نماز اول وقت حاضر شدم . بعد از خواندن نماز به خواب رفتم که ناگاه صدای اسماعیل را شنیدم که از خواب پریدم . دیدم اسماعیل به طرف من آمده است ولی هیچ اثری از کبودی و بی حالی در بدنش نبود و امام رضا او را شفا داده بود .

- بیادماندنی ترین خاطره ای که در ذهنم است . آن زمانی است که خبر [[شهادت ]] اسماعیل را به من داده اند در آن شب همه همسایگان ودوستان اطلاع داشتند . به جز من آن شب با اینکه خبری از اسماعیل نداشتم . ولی خوابم نمی برد ودر حیاط و کوچه قدم می زدم و از خداوند صبر مسئلت می کردم .