شهید احمدآقا بوته کن آرانی
تاریخ تولد : نامشخص تاریخ شهادت : نامشخص
محل شهادت : نامشخص محل آرامگاه : نامشخص
زندگینامه
شهيد احمد بوته كن در سال 1338 در آران، كوي دربند ديده به جهان گشود. در همان ايام كودكي آثار ايمان و علاقه به انجام امورات ديني در او مشاهده مي شد. در سن شش سالگی نام او را در دبستان (شاه عباس سابق) نوشتند و مشغول تحصيل گرديد. بسيار به درس و كلاس علاقه داشت و اهل تفکر و تأمل بود. براي كسب علم و دانش وارد دبيرستان شهيدان عبدالهي گرديد. در آن زمان ظلم ها و ستم هاي رژيم پهلوي به اوج خود رسيده بود و مردم عليه رژيم در گوشه كنار كشور قیام مي کردند تا زماني كه در سطح منطقه آران و بيدگل تظاهرات شروع شد. او در جلسات سري منطقه شركت مي كرد، شب ها هم به خانه نمي آمد وقتي از او سوال مي شد كجا مي روي يا كجا بودي؟ مي گفت: من جهت حاضر كردن درس خود در خانه يكي از همكلاسی هایم بودم. او دوره دبيرستان را با موفقيت به پايان رسانيد و جهت خدمت مقدس سربازی فرا خوانده شد. او در قسمت نيروي هوايی خدمت مي كرد و با شروع جنگ تحمیلی علاقه ی زيادي داشت تا به جبهه برود تا اين كه با نيروي هوايي شيراز، گروه ضربت به جبهه اعزام شد و در جبهه ذوالفقاريه مستقر شد. شهید بوته کن در سپاه منطقه 9 شيراز، در گروه ضربت دائم در جبهه ثبت نام كرد و وصيت نامه خود را در نوار ضبط و در كاغذ نوشته و نزد يكي از معتمدين سپرده بود و در جبهه مشغول فعاليت گرديد. شهيد اخلاق و رفتار نمونه اي داشت. او اگر ناراحتي برايش پيش مي آمد به كسي اظهار نمي كرد. هنگام برخورد با رفقا و اقوام و حتي افراد در جامعه با اخلاق اسلامي برخورد داشت و نسبت به صله رحم بسيار كوشا بود. هر وقت به ديدار خويشان و اقوام مي رفت چنانچه براي آنان مشكلي روي مي داد با رفتارش آن مشكل را حل مي كرد. مرد کار و اهل کار و کوشش بود. سرانجام در تاريخ 1361/01/02 در جبهه شوش به آرزوی دیرینه ی خود، یعنی شهادت رسيد.
خاطرات
خاطره ای از زبان نزدیکان شهید در زندگي به دو چيز علاقه زيادي داشت الحمدالله به آنها هم رسيد به طوري كه فرمانده اش مي گفت: شهيد احمد بوته كن به من مي گفت: دو آرزو در زندگي دارم و از خداوند متعال درخواست نموده ام اول ملاقات با امام خمينی كه او را كاملاً زيارت كنم بعداً آرزويم اين است به درجه شهادت نائل گردم.[۱]