شهید علیرضا حاج اسماعیل زاده

علیرضا حاج اسماعیل زاده

فرزند : حسن

متولد : 1344/11/10 در دامغان

تحصیلات : زیر دیپلم

تاهل : مجرد

یگان: ارتش-لشگر64 ارومیه-تیپ4

مدت حضور : 6ماه

مسئولیت : رزمنده

نوع عضویت : سرباز

نوع شغل : مکانیک

تاریخ شهادت : 1365/02/24

محل شهادت : حاج عمران

عملیات : پدافندی

محل دفن : دامغان گلزار شهدای فردوس رضا(ع)

وصیت نامه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام او که دل ها پروانۀ اوست.

ما در ره عشق نقض پیمان نکنیم

گر جان طلبد دریغ از جان نکنیم

دنیا اگر از یزیدیان لبریز شود

ما پشت به سالار شهیدان نکنیم

اگر گردم شهید راه میهن

بماند تا قیامت شهرت من

چه حفظ ملک دین از واجبات است

نباید پس دمی غافل نشستن

با سلام [ و] درود بر مهدی موعود، منجی عالم و هدایت کنندة بشر، و نایب برحقش رهبر مستضعفین جهان، رهرو انبیا، بت شکن زمان، خمینی . و با سلام و درود بر تمامی رزمندگان اسلام در جبهه های حق علیه با طل؛ به امید پیروزی هر چه سریع تر آنها . و با سپاس و ستایشِ خداوندی که انسان را آفرید و به فضیلت نطق و بیان و مزیت عقل و کمال از دیگر مخلوقات ممیز گردانید و برای هدایت و ارشاد انسان رسولانی با کتاب فرستاد تا خلق را از ظلمت جهل و ضلالت نفس برهانند و صحن گیتی را به سوی علم و معرفت و کمالات انسانی هدایت سازند و به این بندة حقیر و ناتوان توانایی داده تا چند کلمه ای به عنوان وصیت برای دوستان و هم رزمانم و پدر و مادر و خواهر و برادران بنویسم. شهادت. شهادت این واژة وصف ناکردنی، این رمز پیروزی و این برگزیده ترین و پرافتخارترین راه سربازی را [ با] دلی مملو از عشق به اسلام و وطن انتخاب می کنم. می روم به جبهۀ حق تا فریاد حق طلبانۀ این ملت مظلوم را با رگبار گلوله بر گوش این کافران بعثی، این منافقین ، این خون خواران و جنایتکاران و آن اربابان به اصطلاح ابرقدرتش [ان] برسانم، می روم تا خط سرخ شهادت را رنگین تر کنم، میروم تا سر ببازم. « یا ولی المؤمنین یا غایت آمال العارفین یا غیاث المستغیثین یا حبیب قلوب الصادقین و یا اله العالمین» « ای صاحب اختیار مؤمنان، ای نهایت آرزوی عارفان، ای فریادرس فریادخواهان، ای محبوب دل های راستگویان و ای خدای جهانیان » گواه باش که در این دنیا به ظاهر در تنهایی زیستم ولی تو را بهترین دوست ها، عشق ها و آمال ها یافتم. پس مرا به سوی خودت فراخوان . خدایا شاهد باش که از تمام مظاهر مادی و از تمامی عشق های دنیوی دل بریدم تا به تو بپیوندم . خدایا شاهد باش به عشق تو در راه تو حرکت کردم و اینک فقط رسیدن به تو را انتظار دارم . بارالها من خواهان شهادتم، اما نه به آن معنی که از دنیا و زندگی خسته شده ام بلکه می خواهم با رنج کشیدن در راه تو و ریختن خونم به خاطر تو ذره ای از گناهانم پاک گردد. بارالها درخت نوپای انقلاب تشنۀ خون است . می خواهم شهید شوم تا اگر در زنده بودنم موجب رشد دیگران نشده ام، خونم بتواند در آبیاری این نهال سهمی داشته باشد، می خواهم شهید شوم تا خونم بر حسین (ع) گواهی دهد که رهرو راهش بوده ام. ای بهترین عشق ها و امیدها، من آخرین پروازم را به سوی تو آغاز می کنم و از دیار عاشقان می آیم تا شاید مرا بپذیری . چه سخت است آن دم که بین عاشق و معشوق فاصله می افتد و چه سخت است آن موقعی که یک رهرو به مقصدش نمی رسد. خدایا این سختی ها را از دوش من بردار و شهادت را نصیبم کن. پدر و مادر عزیزم خواهران و برادران مهربانم، از شما میخواهم که هرچه استوارتر و مقاوم تر شوید . به جای ختم برایم جشن عروسی به پا کنید، بخندید و شادی کنید تا دشمن گریه کند . امام را دعا کنید و نمازهای جماعت را هرچه باشکوه تر برگزار کنید و در راه اسلام از هیچ کاری دریغ نکنید.و اما دوستان و همرزمانم هرچند که دوست و همرزم خوبی برای شما نبودم ، ولی از شما عاجزانه تقاضا می کنم که ملت رنج دیده و محروم ایران را هرگز فراموش نکنید . چرا که ما امروز به این ملت محروم مدیون هستیم و باید بجنگیم و بمیریم . و این گونه مردن برای ما افتخار است.