ویرایش‌ها

قبل از فرارسیدن خدمت رسمی سربازی یک بار از طریق پایگاه شهید صدوقی عازم جبهه های حق علیه باطل شد که در مدت زمان کوتاهی از ناحیه ی پا مجروح شد و به تهران بازگشت. در تهران مجدداً به کار و فعالیتش ادامه داد. پر نشاط و پر جنب جوش بود. در برابر مشکلات بسیار صبوربود. نظم خاصی داشت و زندگی کوچکش بر اساس برنامه ریزی و نظم استوار بود. از هر فرصتی که می شد استفاده می کرد به کلور می رفت و به خانواده سر می زد.

در ایام تابستان در امور کشاورزی و باغداری خانواده را یاری می رساند. به واسطه حضور پدر و برادرش در جبهه با فرهنگ [[ایثار]]، رشادت، شجاعت و [[شهادت]] آشنا بود و این پشتوانه ی خانوادگی بیشترین انگیزه وی برای حضور در جبهه به شمار می آمد.خیلی زود دوران خدمت سربازی فرا رسید و این دلاور شجاع و جوان برومند در سال شصت و سه برای گذراندن آموزش نظامی راهی پادگان سراب شد. پس از گذراندن آموزش مقدماتی نظامی از سراب به منطقه ی جنگی [[سومار]] اعزام شد و با گذراندن شبها و روزهای پر التهاب و پر تنش دلاورانه در کنار همرزمان خویش در برابر کفر و استبداد ایستادگی کرد و چون پدر و برادر بزرگوارش شجاعانه در برابر دژخیمان عراقی قد علم کرد تا دشمن بداند که ایران، مأمن خانواده های ایرانیان است و دلاور مردان و شیر زنان ایرانی از این ناموس خویش عاشقانه دفاع می کنند.

این شهید گلگون کفن در اردیبهشت سال 1365 در حالی به وطن باز می گشت که شکوفه های بهار به بار نشسته بودند و عطر غنچه های یاس، احساس رهگذران را بر می انگیخت.

آری، حسین این شکوفه ی به خون نشسته، سوار بر دست های تشییع کنندگان سرشار از اشک غمبار، می رفت تا در کنار سلاله ی پاک رسول الله (ص) حضرت امام زاده عبدالله کلورآرام بگیرد تا سالیان دراز، برای همیشه ی تاریخ همراه دیگر هم کیشان خویش، زیارتگاه عاشقان و دلدادگانی از تبار خورشید باشد.

منبع سایت شهدای ارتش

http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/29230