ویرایش‌ها

ما همه در آبادان به دنیا آمدیم؛ ولی جنگ، آواره مان کرد. جعفر هم در سال 1356 در سن نوزده سالگی، به تکاوران نیروی دریایی پیوست، تا روزی انتقام ما و مردم ما را از صدامیان پلید بگیرد. او مرد زندگی بود و در عین حال، مرد جبهه و تلاش و کار. می گفت: انسان هر چه بیشتر سختی ببیند، پخته تر می شود. عملیاتی را که در یگان به او واگذار می شد، به بهترین وجه انجام می داد. سرانجام در یکی از همین آزمایش ها، نمره قبولی گرفت و به رتبه شهادت دست یافت. زمان پروازش، 24 اسفند 1362 بود و مکان عروج او، محور خرمشهر.

جعفر ما را، وادی عشق و ایثار، بهشت زهرای تهران، در برگرفت و پریسا، دختر نازنین او، بابا را در آنجا ملاقات می کند.

==پانویس==

<references/>