شهید رمضانعلی لعل جوهری

کد شهید:6108018

نام :رمضانعلی ‌

نام خانوادگی :لعل‌جوهری

نام پدر :غلامرضا

محل تولد :اسفراین ‌

تاریخ شهادت :1361/02/10

تحصیلات :نامشخص

گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.

نوع عضویت :سایر شهدا

مسئولیت :رزمنده ‌

گلزار :بهشت‌زهرا

عشق شهادت

غلامرضا لعل جوهری

زمانیکه رمضانعلی تصمیم گرفت به جبهه برود به من گفت: پدرجان، می خواهم برایم مهره بیندازی و ما دوباره مهره انداختیم که هر دو بار به نام رمضانعلی در آمد. وقتی گفت می خواهم به جبهه بروم. نگران شدم و خواستم که مانع رفتنش بشوم که در همان لحظه انگشتری که قبلاً به من یادگاری داده بود را طلب کرد و گفت: آیا اشکال دارد انگشتر را به من برگردانید من نیز گفتم: چه اشکالی دارد، انگشتر خودت است هر زمان که خواستی می توانی پس بگیری، سپس گفت: من نیز امانت خدا هستم پس اگر در راه خدا شهید شدم نگران نباشید.

عشق شهادت

محمد لعل جوهری

رمضانعلی هنگام خداحافظی ساعتش را به مادرم داد سپس به داخل حیاط رفت و بعد از چند لحظه برگشت و ساعت را از او گرفت و گفت : آیا هنگامیکه ساعت را از شما پس گرفتم ناراحت شدید ؟ مادرم گفت نه ناراحت نشدم چون ساعت متعلق به خود شماست سپس رمضانعلی گفت : من هم از آن خداوند هستم و به صورت امانت در نزد شما می باشم پس هنگام رفتن من ناراحت نباشید واگر به خواست خدا به شهادت رسیدم گریه نکنید زیرا دشمنانمان شاد می شوند سعی کنید با صبر وشکیبایی دشمنان انقلاب و اسلام را در هم بکوبید .

تولد و کودکی

غلامرضا لعل جوهری

شهید روز اول ماه مبارک رمضان بدنیا آمد، شب هفتم تولدش خواب دیدم که او مرده است، یک دفعه دهانم قفل شد و نتوانستم صحبت کنم سپس در خواب امام حسین (ع) را در حالیکه به طرف امام رضا (ع) می رفت دیدم، من دخیل امام رضا شدم و از آنجا به خانه خدا رفتم و از خدا استمداد طلبیدم، وقتی از خواب بیدار شدم دیدم فرزندم صحیح و سالم است.

تولد و کودکي

خدیجه لعل آموزی

رمضانعلی در شب اول ماه مبارک رمضان، در سال 1340 بدنیا آمد. در آن زمان هنگام وضع حمل تنها بودم، که از جانب خداوند متعال، یک زن غریبه به کمک من آمد و نوزاد را لباس پوشاند و خداحافظی کرد و رفت، من واقعاً متحیّر شدم و این سوال برایم پیش آمد که خدایا او چه کسی بود که به من کمک کرد. سپس خداوند را شکر کردم. ولی هنوز که هنوز است به این راز پی نبرده ام.

خاطرات سياسي

مملکت لعل جوهری

یک شب ساعت 9 در حالیکه کیفی در دست داشت از خانه بیرون رفت ، چند ساعتی که گذشت متوجه شدم یک نفر درب منزل را محکم می کوبد درب را که باز کردم برادرم را دیدم از او پرسیدم چرا ترسیده ای ؟ کجا رفته بودی ؟ در جواب به من گفت : بیا داخل و درب را ببند . وقتی دوباره علت را از او پرسیدم گفت : به همراه عده ای از دوستانم اعلامیه پخش می کردیم که ساواکی ها ما را دیدند و دنبالمان کردند که من و دوستانم فرار کردیم و به خانه آمدیم . بعد از اینکه رمضانعلی ماجرا را تعریف کرد پدرم از کارهایی که او انجام داده بود بسیار خوشحال رفته بود.

خاطرات سياسي

علی اصغر لعل جوهری

اوایل انقلاب در شهر ما تظاهراتی بر علیه نظام شاهنشاهی شکل گرفت. در آن زمان من شش- هفت ساله بودم که رمضانعلی به خانه آمد و به مادرم گفت: برادرم را کفن پوش کن که می خواهم او را به تظاهرات ببرم تا مأمورانی که به مردم حمله می کنند ، بوی شجاعت و شهامت را با چشم و جان ودل حس کنند. سپس مادرم پارچه سفیدی را بعنوان کفن دور من پیچید . سپس برادرم صورت مرا بوسید و مرا به تظاهرات برد، در بین راه به من گفت: می دانی چه شعاری بده؟ گفتم: نه. گفت: بگو مرگ بر شاه، نه شاه می خواهیم نه شاهپور ، لعنت به هر چی مزدور

خواب و روياي شهيد

مملکت لعل جوهری

یک روز رمضانعلی با حالتی غمگین در خانه نشسته بود ، به او گفتم برادر جان چقدر غمگینی ؟ او در جواب من گفت : مدت یک ماه است که خدمت سربازیم تمام شده است وقتی می بینم که همه دوستانم در جبهه تک تک به شهادت می رسند من در اینجا احساس شرم می کنم . به او گفتم : برادر جان اول ازدواج کن بعد به جبهه برو ولی او گفت: اول باید به جبهه رفته ، دین خود را ادا کنم ، سپس اگر زنده ماندم برگشته و ازدواج می کنم. آن شب چیزی به او نگفتم و هنگامی که خوابید نزدیک اذان صبح از خواب پرید ما نیز بیدار شده و دیدیم رمضانعلی گریه می کند ، مادرم از او پرسید چرا گریه می کنی ؟ گفت: خواب دیدم که سیدی سوار براسب سپیدی شده و می تازد ، من نیز به دنبال او به راه افتادم وقتی خواستم از او بپرسم آقا جان شما چه کسی هستید گفت: بدنبال من بیا تو سرباز امام زمان(عج) هستی ، بیا و با دشمنان دین اسلام بجنگ ، بعد از اینکه خوابش را تعریف کرد رو به مادرم کرد و گفت: مادر جان شما باید رضایت بدهید تا من به جبهه بروم چون دیگر طاقت ماندن ندارم ، مادرم چیزی نگفت و صورت برادرم را بوسید و گفت پسر جان تو به صورت امانت در نزد من بودی اکنون من امانت خداوند را به خودش برمی گردانم صبح که شد مادرم رضایت داد او نام خود را در لیست بسیجیان نوشت و به جبهه رفت .

حرمت والدين

خدیجه لعل آموزی

در فصل زمستان که مریض بودم روزی از رمضانعلی خواستم تا برایم آب بیاورد وقتی لیوان آب را آورده بود من خواب بودم هنگامیکه چشم گشودم دیدم فرزندم در حالی که لیوان آب را در دست گرفته در کنار من ایستاده است پس از اینکه علت را جویا شدم به من گفت : وقتی برایتان آب آوردم خوابیده بودید با خودم گفتم منتظر می شوم هر وقت بیدار شدید آب را بدهم .

حرمت والدين

غلامرضا لعل جوهری

یک روز بدون اینکه از من و مادرش اجازه بگیرد به همراه دوستانش به مسافرت رفت هنگامی که برگشت مادرش جلوی دوستانش سیلی محکمی به صورت رمضانعلی زد اما رمضانعلی در آن لحظه عکس العملی نشان نداد، سرش را پایین انداخت و هیچ نگفت. وقتی به خانه آمدیم و رمضانعلی با خوشرفتاری به مادرش گفت: مادرجان از حرفی که می گویم ناراحت نشوی اما بهتر بود آن سیلی را در خانه به صورتم می زدی که در آن لحظه مادرش از کرده خودش پشیمان شد و او را در آغوش گرفت.

محبت و مهرباني

مملکت لعل جوهری

برادرم یکسال از من کوچکتر است. من زمانیکه16ساله بودم روزی از پدرم خواستم تا برایم گوشواره بخرد. پدرم گفت: پول ندارم و من ناراحت شدم و در گوشه ای از اتاق نشستم که برادرم از راه رسید و وقتی مرا با چهره ای غمگین دید، گفت: خواهرم چه شده است؟ گفتم: گوشواره می خواهم ولی بابا پولی ندارد تا برایم بخرد. برادرم به علت اینکه به من علاقه داشت، دست در گردن من انداخت وگفت: ناراحت نباش خودم کار می کنم و برایت گوشواره می خرم. حدوداً ده روز سر کار رفت. سپس تمام دستمزد خود را جمع کرد و برای من که تنها خواهرش بودم یک جفت گوشواره خرید و به خانه آورد که من از دیدن آنها خیلی خوشحال شدم و صورت اورا بوسیدم و گفتم الهی خواهر فدایت شود که تو با دستهای ظریف و کوچکت کار کردی و برایم گوشواره خریدی.

توجه به امور معنوي

مملکت لعل جوهری

من 14ساله بودم که به همراه برادرم در قالیبافی حاج آقای ثابتی کار می کردیم و هر روز بعنوان دستمزد 5 ریال می گرفتیم . تا اینکه دهه محرم بود که رمضانعلی پیش پدرم آمد و گفت: پدر جان آیا می توانی به مسجد کمک کنی؟ پدرم گفت: خیلی علاقه دارم اما پولی در دست ندارم. بعد برادرم گفت: پدر جان حدود دو ماه است که من و خواهرم در کارگاه قالیبافی کار می کنیم. اگر اجازه بدهی دستمزدمان را بعنوان کمک به مسجد بدهیم. پدرم قبول کرد و من به همراه برادرم به خانه استادکارمان رفتیم . خانمی در را باز کرد و ما از او سراغ استادکار را گرفتیم. وقتی استادکار آمد ، به من گفت: دخترم چه شده که این وقت شب به اینجا آمده اید؟ به او گفتم: من و برادرم تصمیم گرفته ایم حقوق دو ماه خود را بعنوان کمک به مسجد اهداء کنیم. او با رضایت پول را به ما داد و سپس رو به برادرم کرد و در حالیکه صورت برادرم را می بوسید و از او بخاطر این کارش تشکر می کرد، گفت: با این سن کم چگونه فهمیدی کمک به مسجد اینقدر ثواب دارد؟

توجه به امور معنوی

علی قاسمی

به یاد دارم شبی را تا ساعات آخر شب به انتظار نشستم .سید مرتضی هنوز به خانه مراجعه نکرده بود . تا بالاخره آمد ولی شب خیلی گذشته بود و نگرانی خانواده را زیاد کرده بود . با مراجعه ایشان که بنده هم در داخل حیاط منزل قدم می زدم . وقتی مرتضی آمد بلافاصله گوشی او را گرفتم و گفتم: تا این وقت شب کجا بودی؟ ولی مثل همیشه و بر عکس من با صورتی باز گفت: در دوره قرآن بودم . گفتم: کدام دوره ؟ گفت: (اشاره کرد )به یکی از همسایگان کوچه مجاور منزل با همان حال او را بردم به درب منزل مورد اشاره ، وقتی که درب منزل را زدم فرد مورد نظر ایشان آمدند و اظهارات او را تأیید کرد و بعنوان استاد وی از او تعریف نمود و بدین وسیله مورد تشویق بنده قرار گرفت^[۱]

1. ↑ سایت خراسان دردفاع مقدس