ویرایش‌ها

[[شهید مصطفی اسماعیلی]]

شمارة شماره شناسنامه: 2308صادره: [[خمین]]

رشتة رشته تحصیلی: معارف اسلامی و تبلیغتاریخ و محل شهادت: [[18 / 1/ 1366 ]] [[شلمچه]]عملیات: [[کربلای 8]]

==زندگی نامه==مصطفی اسماعیلی در سال 1346 در روستای فرفهان از توابع شهرستان خمین زادگاه رهبر کبیر انقلاب [[امام خمینی]] (ره) پا به عرصة عرصه وجود نهاد.مصطفی فرزند آخر خانواده بود و به علت کارهای خوب و شایسته ای که از خود بروز می داد، بسیار دوست داشتنی بود. او تحصیلات ابتدایی را تا سال سوم در روستای فرفهان گذراند وبه و به علت مهاجرت یا تغییر محل سکونت خانواده به خمین، سه سال آخر دورة دوره ابتدایی را در «دبستان 15 خرداد » - دبستان عنصری سابق- واقع در شهرستان [[خمین ]] سپری کرد.مصطفی از همان آغاز تحصیل به علت استعداد وافر و قابل توجهش و نظم و انضباطی که از خود نشان می داد، محبوب معلمان شد و معلمان ایشان می گفتند آیندة آینده روشنی دارد.او همیشه تبسّم و لبخندی بر لب داشت و بسیار با وقار و سنگین و مؤدب بود. مصطفی بعد از گذراندن دورة دوره ابتدایی وارد «مدرسة «مدرسه راهنمایی 22 بهمن » شد و تحصیلات این دوره را نیز با موفقیت گذرانید. بعد از آن هم با راهنمایی دبیران و خانواده، وارد «دبیرستان [[شهید بهشتی ]] » شد و در رشتة رشته ریاضی فیزیک این دبیرستان تحصیل کرد.او ضمن درس و تحصیل با نجمن [[انجمن اسلامی ]] نیز همکاری فعال داشت. در سال چهارم این دوره تغییر رشته داد و به رشتة رشته تجربی آمد. هر سال با معدل عالی قبول می شد و جزو شاگردان ممتاز بود. این در حالی بودکه ضمن تحصیلاتش در امرکشاورزی امر کشاورزی به پدر و درکارهای در کارهای منزل به مادرش کمک می کرد و از آنجایی که به ادامة ادامه تحصیل علاقه مند بود، درکنکور در کنکور سراسری «تربیت معلم » و «دانشگاها مام «دانشگاه امام صادق(ع) » شرکت کردکه کرد که هم در دانشگاه تربیت معلم و هم در دانشگاه امام صادق(ع) پذیرفته شد و حدود یک سال و نیم - سه ترم - را در این دانشگاه گذراند.هنگام شروع انقلابی دیماه دی ماه سال 1357 کلاس چهارم ابتدایی بود. ولی با وجود سن کم به دستور حضرت [[امام خمینی]] (ره) و به همراه ملت انقلابی و قهرمان و پدر و مادر و برادران و خواهران خویش در اکثر تظاهرات و راهپیمایی ها شرکت می کرد و از این جهت خیلی مشتاق و علاق همند بود. همیشه می گفت:

مشوق دیگران نيز در این امر مهم بود. با وجود سن کم متوجه شده بود که رژیم شاه فاسد، ظالم، سفاک، خود فروخته و خلاصه ضد مقدسات اسلام اصیل است؛ لذا علیه رژیم طاغوت تبلیغ می کرد و همگام با ملت بیدار، شعار مرگ بر شاه، درود بر خمینی، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی را سر می دادکه داد که آوایش هنوز در گوشمان است.تا اینکه انقلاب در بهمن سال 1357 به پیروزی رسید و جمهوری اسلامی برپا شد. او حراست و حفاظت از انقلاب و دستاوردهای آن را وظیفة وظیفه هر مسلمان مؤمن و انقلابی می دانست؛ لذا با پیروزی انقلاب همیشه گوش به فرمان امام و ولی فقیه بود. در تمام صحنه ها حضور داشت. ضمن تحصیلات از اخبار روز مطلع بود و در [[مسجد ]] و [[نماز جماعت ]] مسجد شهدا شرکت می نمود و مدتی مکبّر این مسجد بود، در تظاهرات و راهپیمایی شرکت می کرد. به [[نماز جمعه ]] می رفت. در مراسم و مناسبت های گوناگون حضور می یافت. در [[دعای کمیل ]] و توسل و قرائت [[قرآن ]] و... شرکت می نمود. برای زیارت قبور شهدا به گلزار شهدا می رفت و با آنان میثاق و پیمان میبست که دنبال هرو دنباله رو راهشان باشد.او از همان آغاز جنگ، علاقمند به شرکت در جبهه ها بود. لذا از آغاز تشیک ل تشیکل [[بسیج ]] به دستور حضرت امام در این نهاد مقدس ثبت نام کرد و مختصری آموزش نظامی و کمک های اولیه دید و داوطلب حضور در جبهه شد. به علت کمی سن، بسیج با اعزام وی به جبهه موافقت نمی کرد. با وجود این، او اصرار زيادي بر شركت در جنگ و [[دفاع مقدس ]] داشت. بنابراین هفته ای یک شب را به بسیج می رفت و در بسیج [[نگهبانی ]] می داد و گاهی هم از پدر و مادر اذن رفتن به جبهه میخواست که به وی می گفتند:''سن تو قانونی نشده و حالا باید درس بخوانی. ''

- اگر حالا نمی گذارید به جبهه بروم، وقتی برادرم از جبهه آمد، نوبت من است. همیشه دنبال فرصت بودکه بود که خدایا کی می شود تا در جبهه در راه تو جهاد کنم؟

- مگر خون ما رنگی نتر رنگین تر از خون آنها یی آنهایی است که به جبهه م یروند میروند و شهید می شوند ؟

از آنجاکه آنجا که شرکت در جبهه را نیز بر خود فرض و واجب می دانست و موقعیت جنگی را حساستر از تحصیل در دانشگاه تشخیص مي داد، با عده ای از دانشجویان دانشگاه امام صادق(ع) تقاضای رفتن به جبهه راکردندکه را کردند که موافقت شد. برای گذراندن آموزش نظامی به [[پادگان مال کاشتر مالک اشتر]] شهر [[زنجان ]] رفتند و پس از طی یک ماه دورة آموزشن ظامی دوره آموزش نظامی یک هفته به مرخصی آمد. درا وایل در اوایل اسفند ماه 1365 از تهران به جبه ها عزام جبهه اعزام شد و دری یک از گردانهای «لشکر «[[لشکر حضرت رسول(ص) ]] » مشغول نبرد با بعثی های کافر شد و سرانجام در «عملیات کربلای «[[عملیات کربلای8]] » 8 در منطقة منطقه عملیاتی «شلمچه «[[شلمچه]] » به درجة درجه رفیع شهادت و آرزوی دیرینة دیرینه خویش نایل آمد.==وصیت نامة نامه شهید==

بار خدایا شهادت می دهم که تو یکتایی و بی همتا، تو خالقی، تو قادری، تو حی و قیومی. تو «الله واحدی » تو «الله الصمدی »، تو «لم یلد و لم یولدی »، تو «لم یکن له کفواً احد بار خدایا! به مخلوق ضعیف خود رحم کن. به این عبد روسیاه رحم کن. نکند با عدالتت با او رفتارکنیرفتار کنی. بار خدایا خجل و شرمگینم، از اینکه با کوله باری از گناه و معصیت به پیش تو می آیم، یک عمر در غفلت و خواب به سر بردم و نپنداشتم که تو نظاره گر اعمال منی. تو جز نافرمانی چیز دیگری از من ندیدی. بار خدایا! تو چه نعم تها یی نعمت هایی را که به من دادی و من لیاقت و شایستگی آنها را نداشتم.از میان ادیان کاملترین دین را برای من قرار دادی؛یعنی اسلام و از میان فرق اسلام، شیعه را و از میان فرق شیعه، شیعه دوازده امامی را و از میان فرق شیعة شیعه دوازده امامی، خط ولایت و خط اصیل اسلام و خط امام و از میان زما نها، زمان ها، زمان انقلاب اسلامی ایران را، و در این زمان بهترین سنین را انتخاب کردی؛ یعنی جوانی را و از میان رهبران دنیا بهترین رهبر را به من عطاکردی، عطا کردی، سیدی از ذریة ذریه رسول الله(ص) و از سلالة سلاله حسین(ع) یعنی امام امت (مدظله العالی) و از میان مر گها مرگها بهترین مرگ را یعنی کشته شدن در راهت را انتخاب کردی.خدایا، بار پروردگارا! این قطر های قطره ای از اقیانوس بی کران نعمت هایی است که تو به من مرحمت فرمودی که فکر، قدرت تصور آنها را در ذهن ندارد و قلم هم قدرت نوشتن آن را. اما از این طرف من با این همه نعمت چه کرده ام؟

خدایا چه کنم؟ آیا مرا با این حال قبول م یک نی میکنی یا نه؟ اگر قبولم کنی شرمنده و سرافکنده ام. با چه رویی می توانم به جنت تو داخل شوم؟ زیرا جنت تو بالاتر از آن است که شخصی گناهکار همچو من وارد آن شود و اما اگر قبولم نکنی، کجا بروم؟ اما وقتی به ی اد یاد سخن امام چهارم(ع) می افتم، مقداری آرامش خاطر برایم حاصل می شود.

- حضورتان را در جبهه های حق علیه باطل افزایش دهید و مبادا خدای نکرده شهید دادن، [[مفقودالاثر ]] دادن، اسیر دادن و ... در روحیة روحیه شکست ناپذیر و فولادین شما امت حز بالله حزب الله خللی وارد کند. زیرا پیروزی به دست نمی آید؛ مگر با واقع شدن این امور.

باید این را بدانیم که وظیفه حساس و خطیری به گردن ماست. - هر کسی در هر پست و مقامی است، باید خود را برای خدمت به انقلاب آماده سازد وگرنه و گرنه مدیون خون شهیدان است.

- ما برندة برنده جنگ هستیم، حتی اگر همگی در این نبرد مقدس فدا شویم.اماا ی اما ای منافقان که کاری جز جوسازی و نق زدن ندارید، آیاز مان آنن شده آیا زمان آن نشده که به خود آ یید آیید و عظمت اسلام و انقلاب شکوهمند اسلامی راکه را که به خوبی به قدرت آن آگاهی پیدا کرد ه اید، پذیرفته و دست از این زد نها زدنها و توطئه ها علیه اهداف عالیة عالیه اسلام بردارید؟- ای کوردلان تا چه زمانی می خواهید در لج نزار دورو یی غوط هور لجن زار دورویی غوطه ور باشید و به اسم اسلام به این آ یین آیین الهی ضربه وارد سازید؟شماکه شما که وقتی صحبت از رفتن به جبهه می شود، می گو یید گویید ای کاش درکربلا در کربلا بودیم و فلان کارها را می کردیم، آیا این زمان با زمان حسین بن علی(ع) فرقی دارد؟ آیا نشنیده ایدکه اید که «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا » مسلماًکه مسلماً که چرا نه، یک بار، بلکه هزاران بار شنیده اید، ولی گو شهای شماکر ش های شما کر و چشمانتان نیزکور نیز کور است.

- فرا گرفتن علم را فقط وسیل و سیل های برای خدمت به اسلام و مسلمین بدانند و مبادا برای گرفتن علم را فقط وسیل های برای خدمت به اسلام و مسلمین بدانند.

از همة همه استادان و دانشجویان عزیز طلب عفو م ینمایم مینمایم و موفقیت روزافزون همگی آنها را در جهت خدمت به قرآن و اسلام خواستارم.اما سخنی چند با خانوادة خانواده محترم و ارجمندم!

به خوبی می دانم که شما ز حمات زحمات فراوانی را برای فرزند خود متحمل شدید و با معضلات و مشکلات گوناگون در این راه مواجه شدید. دستهای شما در راه رشد و نمو بندة بنده حقیر پینه بست. شما عر قها عرق ها ریخته اید و رزق حلال برای ما به دست آوردید که وجود ما با نانی حلال رشد کند.

این آیة آیه [[قرآن ]] است که درباره مرگ می فرماید:

از همة همه برادران و خواهرانم و عموی بزرگوار و عمه ها و خاله ها و دایی ها و خانوادة خانواده محترم، همة همه آنها ازکوچ کتا از کوچک تا بزرگ و خلاصه از همة همه بستگان و آشنایان و دوستان و هرکس هر کس به نحوی بربندة بربنده حقیر حقی دارند، عاجزانه طلب حلالیت می کنم وا میدوارم و امیدوارم که از ته دل از این حقیر راضی شوند و اشتباهات و خطاهای این حقیر را به بزرگواری خودشان ببخشند تا ا نشاءالله ن شاءالله در آن دنیا دچار اشکالی نشویم.از خدا صبر و استقامت برای خانوادة خانواده خود و خویشان خواستارم و امیدوارم که مبادا با جمل های جمله ای و عملی موجب خشم و غضب و لرزیدن تن من در قبر شوید. نمی گویم گریه نکنید، بلکه هرگاه می خواهید گریه بکنید، برای حضرت اباعبدالله(ع) گریه کنید.برای من قرآن زیاد بخوانید؛ مخصوصاً شب های جمعه. ضمناً وسایلی که متعلق به حقیر است و در اثر زحمات پدر و مادر عزیزم به دست آمده است، خودتان هر طور صلاح می بینید، در راه اسلام و احیای آن مصرف نما یید نمایید و اگر دینی بر گردن من است که فراموش شده، پرداخت کنید.همة همه شما را به خداوند بزرگ و قادر و متعال می سپارم و از همة همه شما عاجزانه م یخواهم میخواهم که لحظه ای از خدا غافل نشوید و از خط امامکه همان خط اسلام اصیل است، فاصله نگیرید که اگر اینک ار اینکار را بکنید، مدیون خون شهدا خواهید بود و در روز قیامت هم باید جوابگوی آنها باشید.

به امید دیدار در روزجزاروز جزا