ویرایشها
/* خاطرات */
سال پنجاه و دو تازه دانشجو شده بودم. تقسیممان که کردند، افتادم خوابگاه شمس تبریزی. آب و هوای تبریز به من نساخت ، بد جوری مریض شدم. افتاده بدم گوشه ی خوابگاه . یکی از بچه ها برایم سوپ درست می رد و ازم مراقبت می کرد. هم اتاقیم نبود. خوب نمی شناختمش. اسمش را که از بچه ها پرسیدم، گفتند « مهدی باکری »
*وسایل تحمیلی
برای عروسی از هیچ کس هیچ هدیه ای نگرفتیم. فکر می کردم چرا باید بعضی از وسایل تحمیلی وارد زندگیمان شود؟
تمام وسایل زندگیمان هم همین بود: دوتا موکت، یک کمد، یک ضبط صوت، چند جلد کتاب، یک اجاق گاز دو شعله.
با هم قرار گذاشته بودیم که فقط لوازم ضروریمان را بخریم نه بیشتر.
خاطره ازهمسر شهید مهدی باکری
منبع:شام عروسی ص ۵۱
== نگارخانه ==
