ویرایشها
اكنون كه آمده ام در راه ميهن و اسلام و قرآن و دفاع از ناموس و شرف خدمت نمايم، لذا وظيفه سنگين و مهمى بر دوش دارم كه در اين موقعيت حساس خودم را به پروردگارم بيمه كنم و مانند شمع بسوزم تا به اطرافم و ديگران روشنایی بخشم چون عمر دنيا مثل مسافرتى است كه زودگذر است و بايد به جهان ابديت برويم، آخرتى كه تمام تلاش، جديت، كوشش، بندگى، فروتنى و ايمان كامل راه رسيدن آن است، به خاطرم آمد از خواجه عبدالله انصارى كه در مناجاتش آمده:
خدايا هر كه تو را شناخت جان را چه كند *** فرزند و عيال و خانمان را چه كند
ديـــــوانه كنى هـــر دو جهانش بخشى *** ديوانه تو هر دو جهان را چه كند
آرى دنياى ما جاى امتحان و محل آزمايش است، اگر ما بندگان خدا در اين دنيا اعمالمان نيك، خوب و مورد رضايت خداوند متعال بود، معلوم است كه در آن دنيا در بهشت برين جاى خواهيم داشت.
يادم آمد از شعر زيباى شاعر كه فرموده :
من ملك بودم و فردوس برين بود جايم بود *** آدم آورد بدين دير خراب آبادم
پدر و مادرم! اگر خدا خواست و دعوتم را لبيك گفت و شهادت نصيب من شد، شما برايم گريه و زارى نكنيد و گريه و زارى شما در عزادارى آقايم اباعبدالله الحسين(علیه السلام) باشد .
