ویرایش‌ها

در زمان کودکی محمد تقی یک روز او وبرادرش آشپز خانه را آتش زده بودند و داخل آتش گرفتار شده بودند در همین هنگام محمد تقی از پشت آتشها آتش ها به جای اینکه گریه کند می خندید .

یک شب خواهران و برادرم به طور همزمان به خانة خانه ما آمدند . پسر کوچکم (محمّد) گفت : مادر امشب خانة ما چه خبر است که همه آمده اند ؟ مگر چه شده است ؟ گفتم : مادرجان چیزی نشده ، فکر کنم یکی از برادرانت (تقی ، رضا ، محسن) به [[شهادت]] رسیده اند . امّا امشب سؤال نمی کنم شاید صبح خودشان همه چیز را بگویند . صبح برادرم گفت : خواهر ، تقی مجروح شده است . گفتم : نه او شهید شده است . دیشب متوجّه شدم امّا می خواستم خودتان این مطلب را بگویید . بعد عکسهایش را دادم که ببرند و بزرگ کنند .

شب قبل ازشهادت حاج محمد تقی مددی ، من از ماشین پرت شدم و پایم شکست بطوریکه نمی توانستم راه بروم (در آن زمان از توپخانه به [[گردان]] ادوات رفته بودم) شب بعد (یکی دو ساعت قبل از شهادت [[حاج محمد تقی مددی ]] بود) داخل سنگر ادوات در کنار بقیة بقیه بچه ها نشسته بودم . برادر مددی داخل سنگر آمد و گفت : برادر علیپور سنگر ما خلوت تر است بیا آنجا برویم . گفتم : نه ، حالا که در جمع دوستان هستیم و می خواهم همین جا بمانم . حاج محمد تقی مددی بعد ازاینکه زیاد اصرار کرد و من همراهش نرفتم رو به من کرد و گفت : پس من می روم ، چون جلوی سنگر ما را توپخانه دشمن می زند و ماشین را با ید باید به داخل سنگر ببرم بعد می آیم . سریع کفشهایش را پوشیدو پوشید و رفت . بعد از یک ساعت گلوله [[خمپاره]] به بالای سنگر حاج محمد تقی خورده و ایشان مجروح شده بودند . زمانیکه خبر شهادت ایشان را به من دادند دو دستی به سرم زدم و با همان پای آسیب دیده ام خودم را به بیمارستان رساندم در آنجا گفتند : به علت کوهستانی بودن منطقه ایشان را با هلیکوپتر انتقال داده اند . بعداً فهمیدم که ایشان در حین انتقال به شهادت رسیده اند .

یک شب برادرم قربان زاده به منزل ما تلفن زد و بعد از احوالپرسی گفت : می خواهم با شما در رابطه با برادر مددی مصاحبه کنم . گفتم : برای چه ؟ مگر برادر مددی خودشان کجا هستند؟ - در آن زمان نمی دانستم برادر مددی شهید شده اند . گفت : برادر مددی شهیدشده اند . پشت تلفن جا خوردمو دز خوردم و بعد از یک لحظه به خودم گفتم : اینجا مانده ای که بار گناهانت را زیاد کنی . به این طریق از شهادت برادر مددی اطلاع یافتم .

منزل ما چون در خیابان امام هادی و نزدیک معراج شهدا بود . روزهای ملاقاتی قبل از اینکه به محل کار بروم به معراج می رفتم . یک روز صبح طبق معمول به معراج رفتم . روی تابوتی نوشته شده بود، درب تابوت را باز کردم دیدم پیکر پاک و مطّهر شهید مددی است ._ هنور هنوز خانواده اش جنازه اش را ندیده بودند _ تازه برادران جنازه [[شهید]] مددی را غسل داده و کفن کرده بودند به همین دلیل پنبه های داخل دهان و بینی جنازه خارج نشده بود . بعد به کمک بچه های معراج پنبه های داخل دهان و بینی شهید مددی را خارج کردیم و مقداری به سرو وضع پیکر ایشان رسیدیم .

یک روز صبح حدود ساعت 7/30 رادیو را روشن کردم . بعد در حالیکه لباس می پوشیدم تا برای انجام کاری از خانه بیرون بروم . در همان هنگام رادیو اعلام کرد [[فرمانده]] توپخانه 21 امام رضا (ع) به شهادت رسیده اند و امروز هم پیکر پاک ایشان تشییع می شود . یک دفعه دچار شک و تردید عجیبی شدم . اصلاً باورم نمی شد . با خودم گفتم : عملیاتی انجام نشده، شاید اشتباه شده است . بلافاصله با دفتر ستاد [[جنگ]] خراسان برادر نسیم ضیایی تماس گرفتم و گفتم از طریق رادیو شنیدم که فرمانده توپخانه 21 امام رضا (ع) برادر مددی به شهدت شهادت رسیده اند . این خبر راست است یا نه؟ گفتند : بله، متأسفانه ایشان در اثر اصابت [[ترکش]] گلوله [[توپ]] شهید شده اند . تلفن را که قطع کردم نشستم و بلند گریه کردم . اطرافیانم وقتی دیدن من گریه می کنم . گفتند : چی شده؟ من نمی توانستم هیچ حرفی بزنم . فقط گریه می کردم . بعد از دقایقی با حالت بغض گرفته گفتم : فرمانده مان شهید شده و امروز هم اعلام کرده اند که تشییع جنازه اش است

منبع سایت: <ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID= 18970%2018970 سایت یاران رضا]</ref>==پانویس==<references />==رده====رده=={{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد تقی مددی قالیباف}}[[رده: شهدا]][[رده: شهدای دفاع مقدس]][[رده: شهدای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]][[رده: شهدای ایران]][[رده: شهدای استان خراسان رضوی]][[رده: شهدای شهرستان مشهد]]