ویرایش‌ها

==زندگینامه==

وصیتی دیگر

آفرین به این امام که گفتند جبهه دانشگاه است . آری ما در این دانشگاه حدود 4 سال درس خواندیم و از خداوند می خواهیم ما را امتحان نکند که ما رفوزه می شدیم. خداوند ما را اگر امتحان کردی آسان بگیری . خداوندا ما را در روز قیامت پیش حسین (ع) سرافراز کن . من می خواهم حر شهید بشم خدایا خداوندا مرا برای خودت قرار بده خدایا مرا ببخش ، تو بخشاینده و مهربان هستی ... پروردگار معبود ای فرمانروای جهانیان! دوستت دارم و تو میدانی ناتوان و ضعیف هستم.

- یک روز من و شهید حافظی مسیر خیابان دانشگاه را به سمت میدان شهدداء داشتیم پیاده راه می فتیم که شهید حافظی در راه به من گفت : آقای زهرایی اگر من شهید شدم از خانواده ام سرکشی کنید . به بچّه ها و همسرم بگو این کارها را انجام بدهند . بعلاوه من دوست دارم با همین لباس خاکی شهید شوم - با توجّه به اینکه لباس فرم سپاه داشتند - بعد هم گفت : آقای زهرایی من دوست دارم که مرا با همین لباس بسیجی ، با پوتین و چفیّه دفن کنید . ما بین فلکة تقی آباد و دکترا که رسیدیم یک آرم سپاه از جیبش یبرون آورد و گفت : این آرم را بگیر و موقع تدفین آن را بگذار روی سینه ام . با خودم گفتم : تو که شهید نمی شوی . حالا که وقت شهادت نیست . به خاطر اینکه از من ناراحت نشود و دلش نشکند ، آرم را گرفتم و گذاشتم داخل جیبم . دو سال این آرم را نگه داشتم ، تا اینکه از قضا یک شب ساعت 10 بود که خبر دادند حافظی شهید شده است . فردا صبح به اتّفاق آقای ثابت جهت تشییع جنازه به سپاه مشهد رفتیم . موقعی که به سپاه مشهد رسیدیم ، شهداء را آورده بودند . سر تابوت ایشان نشستم و فاتحه ای خواندم . بعد آمدم خانه و خانواده ام را برداشتم و به خواجه ربیع رفتیم . وقتی به آنجا رسیدیم مردم عزادار مشغول نوحه خوانی و سینه زنی بودند . زمانی که در تابوت را باز کردند و تابوت را نزدیک قبر گذاشتند ، بکدفعه به ذهنم آمد شهید حافظی به من وصیّت کرده که آرم سپاه را روی سینه ام بگذار . ناگهان دست کردم توی جیبم - خدا خدا می کردم که آرم باشد - دیدم که آرم داخل کیفم است . گفتم : یک سنجاق بدهید . گفتند : می خواهی چکار بکنید ؟ گفتم : شهید حافظی وصیّت کرده که این آرم را روی سینه اش بگذارم . بعد از اینکه آرم را روی سینه اش گذاشتم ، جنازة ایشان را دفن کردند .

- وقتی که ایشان از جبهه می آمد ، گرفته و ناراحت بود. گفتم: دادش چه شده این دفعه که آمده ای ناراحت هستی. گفت: یکی از دوستانم شهید شده، ولی من شهید نشده ام. گفتم: خوب شاید خواست خدا نیست که شما شهید شوی، ایشان گفت: حالا چه می شود که خدا چنین لطفی را در حق ما بکند و من هم شهید بشوم؟

- زمان انقلاب ما در چهار راه شهدا سکونت داشتیم . روز یک شنبه خونین آقای حافظی به منزل ما آمد دیدم دستهای ایشان خونی است . گفتم چرا دستهای شما خونی است ؟ گفت : بخاطر اینکه جنازه ی شهدا را اینطرف و آنطرف بردم نمی دانید در بیرون چه خبر است تانکها آمدند و خیلی افراد را شهید کردند . بعد مارا با ژیانش به بیمارستان امام رضا (ع) برد و از مجروحین دیدن کردیم .

- وقتی یکبار از جبهه آمد یک شب به پایگاه آمد و به جمع پایگاه گفت : بلند شوید بروید به دنبال کارتان چه معنا دارد اینجا دفتر کار درست کردید و دائم اینطرف و آنطرف می روید . این دفترو دستکها را جمع کنید . بلند شوید به جبهه بروید اینجا که کاری نیست . کار آنجا در جبهه است .

- آقای حافظی قبل از اینکه به شهادت برسد به من گفت:" اگر من شهید شدم هر موقع که بر سر قبر من آمدی یک حمد و سه مرتبه انا انزلنا بخوان." بنده هم هر روز که با سرویس از کنار خواجه ربیع رد می شوم این کار را انجام می دهم .

- در منطقه گوشه ی چادر یکی از گروهانهای ما پاره شده بود. آقای حافظی من را صدا زد و گفت:" اگر شما واقعاً توان ندارید که یک نخ و سوزن پیدا کنید و گوشه ی چادرتان را بدوزید من خودم می آیم و این کار را انجام می دهم ." گفتم:" برادر علی، این چادر فرسوده و خراب شده." گفت:" می دانید این چادر متعلق به چه جمعیتی است؟ چادر که متعلق به گروهان شما نیست متعلق به جمعیت ایران است، جمعیتی که همه دخیل در جنگ هستند و همه سهم دارند. حالا شما این طور صحبت می کنی؟! چادر فرسوده و خراب و از بین رفته است. مردم این چادر را فرستادند اینجا که برادران، زیر آن خودشان را برای رزم آماده کنند. اگر امروز این گوشه ی چادر را که پاره شده تعمیر نکنیم، فردا گوشه ی دیگر آن پاره می شود و پس فردا مجبور می شوید آن را به دور بیاندازید. پس گوشه ی آن را بدوزید." گفتم:" چشم ."

- به یاد دارم هر موقع عملیات داشتیم آقای حافظی به من می گفت:" برادر اصلی شما به نیروها را جمع کن." در عملیات بدر ایشان گفت:" شما آخرین نیروها قرار بگیر." گفتم: برادر حافظی تا به حال هر چه شما گفتید من به حرف شما گوش کردم، اما این بار دیگر نمی خواهم به حرف شما گوش بکنم؛ گفت:" چرا؟" گفتم :" در توانم نیست که دیگر ته نیروها را جمع کنم یا بگذار که جلو حرکت کنم یا که دیگر خودت می دانی." ایشان گفت: هر کجا شما را بگذارم خوب است؟ شما کجا را می خواهی؟" گفتم:" من را در آخر نیروها نگذار، هر جا که می خواهی بگذار." ایشان گفت: برو در وسط نیروها. شب من با ایشان و سایر نیروها بر روی آب بودیم، من در وسط نیروها بودم و ایشان خودش به عقب رفت و نیروها را جمع و جور کرد. و تا بحال سابقه نداشت که ایشان به دلخواه نیرویش رفتار کند. آنجا به من الهام شد که ایشان آماده رفتن است. و در همین عملیات بدر ایشان بعد از چند شب به شهادت رسید .

- قبل از عملیات بدر آن موقع من را از گروهان برداشت و به عنوان دستیار خودش مشغول به کار شدم. آقای حافظی در شب عملیات بدر مأموریتی به من داد و گفت :" شما با فلان گروهان از یک منطقه دیگر باید به عملیات بروی و از آنجا عملیات را شروع کنی. بعد اضافه کرد که هادی از من راضی باش." گفتم:" شما باید از من راضی باشی." ایشان گفت:" نه، کار عملیات یک کار دفتری نیست کاری است که یکی ناملایمات دارد. کوه، آب، دریا، زمین، گلوله و جنگ دارد. شما باید 150 تا 300 نفر از این بندگان مخلص خدا را که بهترین انسانها هستند و برای دفاع از این مرز و بوم آمدند، هدایت کنی. پس باید سختیها را ببینی و تجربه کنی و به آن عادت کنی. و با مسائل مدیریتی آشنا شوی و من برای امروز تو را می خواستم در همان لحظه یادم آمد که مدتی قبل می خواستم از گردان ایشان بروم. ایشان موافقت نکرد و گفت که نباید بروی. وقتی این حرف را شنیدم متوجه شدم که ایشان چه می گوید و منظورش چیست .

- شب قبل از عملیات میمک آقا اسماعیل را دیدم که در فکر است از ایشان سؤال کردم:" جریان چیست، چرا در فکر هستی؟" ایشان گفت: امشب دستور آمده که گردان آقای حافظی پدافند قرار بگیرد. ولی در رودربایستی گیر کردم و نمی دانم چگونه به او این خبر را بدهم." گفتم: بیا با هم برویم و به او بگوییم. وقتی جریان را به آقای حافظی گفتیم آن چنان بر روی ایشان اثر گذاشت که رنگش زرد شد و لبهای خندانش بسته شد. وضعیت او را که چنین دیدیم، بهتر دیدیم او را ترک کنیم و رفتیم. صبح ایشان پیش من آمد و گفت:" من این درد را به کجا ببرم." گفتم: "چه کار شده است؟" گفت:" چرا نباید کردان ما در عملیات باشد ." گفتم:" بابا جان، شما باید ادای تکلیف کنی. فرمانده ای این طور تشخیصی داده. نیروهای شما هم ناراحت هستند. باید بروی و با آنها صحبت کنی. چون آنها حرف شما را بهتر گوش می کنند." ایشان گفت:" آقای معلم بر فرض من آنها را قانع کردم، خودم که قانع نمی شوم." گفتم:" انشاء الله خدا کمکت می کند ." او رفت. روز دوم عملیات بود که خبر رسید خطی را که نیروهای ما در آن مستقر هستند دشمن خیلی روی آن فشار می آورد و اگر آن را بگیرد از راست یا چپ نیروها را قیچی می کند و راه ارتباطی را از پشت می بندد. من هم آقای حافظی را خواستم. وقتی آمد، گفت:" با من چکار دارید؟" گفتم:" امشب نوبت شماست که به خط بروی. برو نیروهایت را برای رفتن آماده کن." ایشان خوشحال شد و سریع رفت. شب همراه با نیروهایش در خط قرار گرفت. وقتی شب من به سراغ ایشان رفتم، گفتم:" وضعیت چطور است؟" گفت: آن عقده ای که برای شرکت در شب اول عملیات داشتیم حالا اینجا با پدافند جانانه ای که انجام دادم، در آوردیم .

- همسایه مان آمد و گفت: مثل اینکه آقای حافظی، پایشان تیر خورده و در بیمارستان بستری هستند. من گفتم: او شهید شده است و پایش تیر خورده است. چون که اگر او تیر می خورد همه شما به اینجا نمی آمدید. بلکه به بیمارستان می رفتید. و حالا اگر راست می گویید بلند شوید به بیمارستان برویم، همسایه مان گفت : نه، حالا که قرار است همه به خانه شما بیایند. گفتم: نه پس ما به بیمارستان می رویم. می دانستم شهید شده چون مرتب به ما الهام می شد که ایندفعه شهید می شود .

- آخرین باری که شهید می خواست به جبهه برود به خانه ما آمد و روی پله جلوی درب خانه نشست و حتی کفشهایش را هم از پایش درنیاورد. همسرم چایی آورد و ایشان پس از اینکه چاییش را خورد، اورکتش را که روی دستش بود پوشید و ساکش را از روی زمین برداشت و انداخت روی شانه اش و از ما خداحافظی کرد و رفت .

- در عملیات بدر بود . ما بعنوان نیروی احتیاط قرار شد بمانیم و روز بعد عمل بکنیم. نیروهای ما قرار بود در منطقه میمک در تنگه بیجار مستقر بشوند و ما شب را آنجا بمانیم. در بین راهه که می رفتیم دشمن متوجه حضورمان شده بود بنابراین به صورت ایذایی بر سرمان آتش می ریخت. گردانهایی که قرار بود بروند، رفتند. که همراه آنها شهید جامعی و شهید علی ابراهیمی هم بودند. ما هم در گردان یاسین به عنوان نیروی احتیاط قرار بود فردای آن روز وارد عمل بشویم. در بین راه دیدم که شهید بزرگوار حسین معافیان با دو نفر دیگر آمد و نمی دانم به شهید حافظی چه گفتند که دیدم شهید حافظی آمد و گفت: نعمتی گروهانت را از همین جا جدا کن و برو خط. گفتم: چشم. من از همان جا بلافاصله جلوی ستون احتیاط ایستادم گفتم: گروهان جدا شوند و سپس به خط شوند. یک مقدار که راه رفتیم دیدم شهید حافظی پیک فرستاد _ چون در منطقه نمی خواستیم از بی سیم استفاده شود که احیانا دشمن شنود کند و اطلاعات کسب کند. بیشتر از پیک استفاده شد _ گفت: حاج قای حافظی فرموده اند که شما برگرد بیا. به برادر دوست بین بگو برود. بعد من گفتم: باشد چشم. برمی گردم. به شهید دوست بین گفتم: که شما برو چون آقای حافظی فرموده اند که من برگردم. گفت: من چکار کنم؟ گفتم: شما بچه ها را بردار برو انشاءا... برادرهای محور اطلاعات و عملیات آنجا هستند. خلاصه شما را تا خط رسانند. و ما هم ببینیم دستور آقای حافظی چیست؟ اگر اجازه فرمودند که شب خدمتتان می آییم. اگر هم اجازه نفرمودند باید ببینیم تکلیف چیست؟ برگشتم، گفتم: حاج آقای حافظی چرا اجازه ندادید که من بروم. گفت: شما همین جا بمانید کارتان دارم. فردای آن روز صبح زود گفت: بلند شو برو خط. امکان دارد این دوتا گروهان دیگر امروز فردا هم عقب نیایند و خط احتیاج پیدا نکند. اگر هم احتیاج پیدا کرد که ما بیاییم شما برو گروهانت را جمع و جور کن و ببین کدام نقطه خط حدت دارد و از بچه های اطلاعات و عملیات هم در این رابطه سئوال کن. در آنجا شهید شریفی و شهید حجت زرینی بودند. صبح زود من بلند شدم با یکی از برادرهایی که با جیپ ادوات می برد، به خط رفتم. به خط که رسیدیم پاتک دشمن هم شروع شده بود . شهید بصیری و شهید بزرگوار مهدی خاوری بچه های ما را که رسیده بودند توی محورشان جایگزین کرده بودند و بهشان حد داده بودند که من رسیدم سئوال کردم خاوری کجاست؟ آن موقع شهید نشده بود. گفتند: آقای خاوری یک مقدار جلو رفته است. پیدایش کردم و احوال پرسی کردم. آنجا هم آتش دشمن شدید شده بود. به او گفتم: بچه های ما کجایند؟ گفت: خاطرت جمع باشد خط را به آنها داده ام . دوتا سنگر آن طرفتر که رفتی از همان طرف برو تا آخر. بچه های شما تا لب کال شیار هستند. من رفتم بچه ها را پیدا کردم. بعد از ظهر آن روز قرار شد ما خط را تحویل بگیریم. شهید خاوری درست راست ما و در پاسگاه گدکنی بود. همه ما در وسط شیار قرار گرفته بودیم. شهید خاوری گفت: نصف نیروها یک طرف و نصف دیگر آن طرف شیار را بپوشانند. شهید حافظی تماس گرفت و گفت: من دارم بچه ها را می آورم. شما خوب به خط توجیه شده ای؟ گفتم: نه. شهیدگفت : هر گروهان را خط حدش را مشخص کرد و گفت: هر گروهان که به خط آمد توی خط خودش قرار بده. گروهان یک را کمی بگذار و دو را کمی و گروهان سوم هم خودت هستی، کمی باش. شب شد و هر چه منتظر شدم خبری نشد. شهید حجت زرینی آمد و گفت: بچه هایتان نیامدند؟ گفتم: نه، تماس بگیرید و بگویید زودتر بیایند چون هوا تاریک شده است مشکل ایجاد می کند تا سنگرهایشان را پیدا کنند. گفت: حرکت کرده اند. در آنجا شیاری بود که من رفتم داخل آن منتظر شدم. دیدم یک ماشین آمد و شهید حافظی با ماشین جلویی و همراه با نیروها آمد. بعد ماشین را نگه داشتند صدا زدم گفتم: برادر علی کجاست؟ صدای من را شناخت و گفت: برادر هادی بیا اینجا. به سویش رفتم. گفت: خوب بگو ببینم چکار داری؟ سریع یک دقیقه هم طول نکشد تمام کارهایی که تا به حال انجام داده ای. گفتم: جای گروهانها و سنگرها هم مشخص است و هر کس سر جای خودش چیده می شود. دوباره روی ما را بوسید و گفت: اگر دیشب از عملیات محرومت کردم به خاطر همین بود. کار روی مدیریت صحیح انجام می گیرد. مدیر باید مدیریت کند و فرمانده باید فرماندهی کند. نه اینکه خودش پیشتاز باشد، ولی هدایت و فرماندهی را هم فراموش نکند .

- وقتی من به گردان ایشان معرفی شدم موقع اذان ظهر بود. ایشان جلسه ای داشتند و گفتند: بعد از نماز بیایید. من بعد از نماز خدمتشان رسیدم. ایشان چند کلمه ای با من صحبت کردند و مرا نسبت به مسایل آشنا کردند و یک گروهان به من تحویل دادند و به عنوان یکی از فرماندهان گروهان معرفی شدم. شب همان روز ما یک راهپیمایی شبانه داشتیم. برای اولین بار بود که با پرسنل گروهان آشنا می شدم. در آنجا شهید حسنی را دیدم. محسن حسنی هم فرمانده یکی از گروهانها بودند. ما آشنایی مختصری با ایشان داشتیم. شهید بزرگوار جوکاران هم یکی دیگر فرمانده گروهانها بودند. من فرمانده گروهان سوم بودم. معمولا در حرکتها همیشه گروهان سوم از بقیه گروهانها عقب تر حرکت می کند. به ترتیب شماره که حساب بکنید. گفتند: راهپیمایی آن شب را ما شروع کنیم. بعد از نماز مغرب و عشاء من منتظر بودم که حالا از طریق پیک یا خود شهید حافظی دستور حرکت را به من بدهند. مسیرها را هم خود برادران آموزش نظامی بر اساس مقدار ساعتی که می خواستیم راهپیمایی داشته باشیم مشخص می کردند. هر چی منتظر شدم دیدم کسی نیامد. هوا هم تاریک بود و ما داخل یک شیار بودیم و دید هم کافی نبود. دیدم گروهان جلوتر از من حرکت کرد. من منتظر شدم که خبر برسد، دیدم که نه خبری نشد. همین طوری یواش یواش حرکت کردم گفتم: خوب حالا خودم را به ستون برسانم. گویا ستون چند دقیقه ای زودتر حرکت کرده بود. نتوانستم برسم . در نهایت گفتم که نیروها در جا توقف کنند تا بعد تماس بگیریم و بپرسیم ما باید کدام مسیر را ادامه دهیم. در همین حین شهید حافظی آمد و ما را پیدا کرد و گفت: فرمانده گروهان چکار می کنی؟ گفتم: منتظر فرمان شما بودم. دیدم خبری ننشد و ما هم جا ماندیم، بعد خودمان حرکت کردیم و تا اینجا آمدیم، که حالا ببینم چه جوری می شود با شما تماس بگیریم که شما تشریف آوردید. گفت : این مطلب همیشه یادت باشد فرمانده گروهان، همیشه یک نفر رابط بین خودت و همجوارت برقرار کن تا اگر خبری بهت نرسید آن پیک خبرت را برساند. شهید همیشه سعی می کرد یک سری مطالب را چه دسته جمعی چه غیر دسته جمعی به نیروهایش گوشزد کند. و بتواند آنها را سخت کوش بار بیاورد .

- یک شب قبل از عملیات به من گفت: آقای اصلی امشب عقب نیرو را جمع کنید و من خودم جلو نیروها حرکت می کنم. گفتم: آقای حافظی من دیگر عقب نیروها را جمع نمی کنم. گفت: چرا؟ گفتم: به خاطر اینکه عقب نیروها مشکل دارد و من در عملیات نمی خواهم عقب نیروها باشم. بلکه می خواهم جلوی نیروها حرکت کنم. با توجه به اینکه شهید حافظی قاطعیت عجیبی داشت، با حالت تبسم گفت: آقای اصلی اشکال ندارد. شما وسط نیروها حرکت کنید و بنده خودم عقب نیروها می ایستم و فرمانده گروهان را می گویم که جلوی نیروها حرکت کند .

- اردیبهشت سال 63 بود که من در منطقه سایت 4 با شهید حافظی آشنا شدم. در ابتدا ایشان به علی صافکار معروف بودند ولی بعداً به علی طلا معروف شدند. چون دو تا از دندانهایش طلایی بود. برادرها به ایشان می گفتند: علی طلا چطوری؟ خود ایشان هم گاه گاهی می گفت: علی طلا ، خیلی طلایی گاهی اوقات هم می گفت: علی صافکار آمد. ما بابا جان صافکاریم و هیچ چیز دیگری نیستیم. با همان لهجة مشهدی می گفت: هیچگاه لباس رسمی سپاه را نمی پوشید و می گفت: عشقم به آن است که بسیجی ام. اگر بعضی از برادرها اصرار می کردند که لباس سپاه را بپوش و یا آرم سپاه بزنید. می گفت: من لیاقت ندارم. این لباس خیلی مقدس است. من نمی توانم این لباس را بپوشم. و حتی در موقع شما ارتش لباس بسیجی در تن داشت .

- دوستان شهید حافظی می گفتند : در جبهه چند روزی بود که به ما غذا نرسیده بود . و ما فقط یک مقدار نان خشک از قبل داشتیم . شهید حافظی گفت : بچه ها کمک کنید تا برایتان اشکنه درست کنم . ما گفتیم : مگر اشکنه بدون پیاز هم می شود . ایشان گفت : بله که می شود . خلاصه آن روز یک اشکنه بدون پیاز درست کرد و ما با آن اشکنه از گرسنگی نجات پیدا کردیم و نان خشک هم اسراف نشد .