ویرایش‌ها

==آثار==

بخشی از سفارشات شهید که در تاریخ 19/11/64 خطاب به برادران پاسدار و بسیجی ابلاغ شده است:

والسلام علیکم و رحمه الله

روح الله الموسوی الخمینی

SUBDOC/ROOZ11.htm

الحمدالله رب العالمین ولاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا عندربهم یرزقون فرحین به ما اتیهم الله من فضله و یستبشرون بالذین لم یلحقوابهم

دقیقاً‌به همین معنا امام فرمودند: فرهنگ این مملکت، از فرهنگ فساد به فرهنگ عرفان تبدیل شده است. همه باید اینطور باشند. همه اطبا باید همانند شهیددکتر رهنمون، دکتر قاضی و دکتر کرباسی بشوند، همه دانشجویان باید اینچنین عشق به خدا داشته باشند.

سخن این شهدا چیست؟ می‌گویند ما آنچه را که می‌خواستیم بدان رسیده‌ایم ما در قید و بند دنیا نبوده‌ایم. شعار آن‌ها چنین است: انی لا احب الافلین آنچه را که غروب می‌کند و از بین می‌رود نمی‌خواهیم، مادیات همه از دست خواهند رفت. آنچه ما می‌خواهیم جاودانی است و آن خداست. سپس مرحله بعدی را می‌فرماید «وهم يستبشرون» بشارت می‌دهند، به چه کسانی؟ به آن‌ها که ملحق نشدند. همه آنها می‌گویند بشتابید و به ما بپیوندید، ما همیشه زنده‌ایم. این فرهنگ قرآن است. این که من در اینجا صحبتی بکنم و شما نیز مقداری گریه کنید، یک تشریفات است و ما وظیفه داریم به شهیدانمان احترام کنیم اما قبل از احترام باید با طرز تفکر آن‌ها آشنا شویم. من وقتی که زندگینامه این دو برادر شهید را مطالعه می‌کردم، از خودم شرمنده شدم که خدایا! من طلبه کجا هستم و این عزیزان چه می‌کردند؟ روزی به ما روحانی مبارز خطاب می‌کردند برای این که در آن روزهای خفقان کسی نبود که حرفی بزند، ما فریاد می‌کردیم، ما زندان می‌رفتیم و به قول جوان‌ها نفس می‌کشیدیم، اما امروز در این فرهنگ انقلاب اسلامی جوانهای ما طوری تربیت شده‌اند که وقتی ما ایثارگری‌های آن‌ها را می‌خوانیم از خودمان متنفر می‌شویم، بنده در این بیمارستان به عیادت یکی از فرماندهان عزیز رفتم می‌گفت دوست دارم شهید بشوم، من فدای انقلاب و امام هستم، سلام مرا به امام برسانید.

SUBDOC/ROOZ09.htm

حضرت آیه‌الله خامنه ای در مصاحبه‌ای به دو ویژگی برجسته شهید محلاتی اشاره نموده که آن را حسن ختام این بخش از مقدمه قرار می‌دهیم:

2ـمایه گذاشتن از آبرو

index.htm

حاج آقا محلاتی می‌گفتند: در زندان قزل قلعه یک جوان کمونیست را به سلول ایشان برده بودند؛ آن جوان بر اثر همنشینی و صحبت با ایشان اسلام آورد و نمازخوان شد. برادر آن جوان می‌گفتند وقتی او را دیدم که نماز می‌خواند تعجب کردم. آن جوان در جریان پیروزی انقلاب شهید شد.

چند روز قبل از شهادت شهید محلاتی امام جمعه یکی از شهرها که نماینده ولی فقیه در سپاه آن شهر هم بود، به من تلفن کرد و گفت: «خواب ديده ام يکي از دندان هاي امام مي افتد و وقتي تعبير آن را از پدرم که در تعبير خواب مهارت دارد پرسيدم تعبير کرد که يکي از نزديکان امام که در قواي مسلح نقش کليدي دارد به شهادت مي رسد .» چند روز بعد هم در اول اسفند 1364، شهید محلاتی به درجه شهادت نایل شد.

شبی که انقلاب به پیروزی رسید، حاج آقا محلاتی بعد از ظهر به خانه زنگ زدند و به من گفتند: من امشب به خانه نمی‌آیم. در صورتی که شانزده شب بود که به خانه نیامده بودند. البته گاهی روزها می‌آمدند نهار می‌خوردند و می‌رفتند به مدرسه علوی خدمت حضرت امام. من به ایشان اصرار کردم که شب به خانه برگردند، ولی شهید محلاتی جواب دادند: ما خدمت امام در مدرسه می‌مانیم و هر اتفاقی برای امام افتاد، برای ما هم خواهد افتاد. من دوست ندارم بعد از امام زنده باشم.

شهید محلاتی خیلی به حضرت امام (رحمت الله علیه) علاقه داشت، حتی خانه ای در قم، روبروی منزل امام در محله معروف یخچال قاضی فراهم کرده بود تا نزدیکی روحی را با نزدیکی مکانی تقویت کند.

شهید محلاتی در دوران جنگ تحمیلی مرتباً بین تهران و جبهه رفت و آمد داشت و شاید کمتر کسی را بتوان از میان روحانیون پیدا کرد که به اندازه ایشنبه جبهه رفته باشد. در هنگام بیشتر عملیاتها در جبهه حضور داشت. با رفتن به خطوط مقدم جبهه رزمندگان اسلام را دلگرم می‌نمود. هرگاه به ایشان گوشزد می‌شد که امام حضور مسئولان عالی‌رتبه نظام را در خطوط مقدم ممنوع نموده است می‌فرمود: من با دیگران فرق دارم. من نماینده امام در سپاه هستم و باید به خط مقدم بروم و به جوانان، مردم و رزمنده‌ها روحیه بدهم. هنگامی که از ایشان دعوت کرده بودند که به حج برود، فرموده بود: الان منا و عرفات و صفا بیابان‌های جبهه است. بچه‌های مردم مثل گل پرپر می‌شوند، چرا بروم مکه، اینجا ثوابش بیشتر است. پس از شهادت شهید مطهری خیلی گریه می‌کرد و اظهار می‌داشت ما سعادت نداریم، کاش ما هم به شهادت می‌رسیدیم، آقای مطهری از همه موفق‌تر بود و زودتر شهید شد. از آنجا که همیشه محاسنش را خضاب می‌نمود، یک بار که به علت فاصله‌افتادن، سفیدی محاسنش نمایان شده بود، دوستانش به مزاح به ایشان گفتند: حاج‌آقا کم کم پیری‌ات از آن زیر پیدا شده است. بهتر است محاسنت را خضاب کنی. در جواب فرمودند: دعا کنید که محاسن من به خون سرم خضاب شود و این چنین شد.

index.htm