وصیتنامه [[شهید حسین بوربوربور بور]]
[[بسیج ]] و انجمنهای اسلامی را باید تقویت نمود؛ اینها ارکان تداوم اسلامی هستند. قدر این قهرمانان گمنام را بدانید. شب و روزشان در حال خدمت است و هیچ نظری ندارند جز رضای خدای متعال.
شهید «حسین بوربور» ۱۰ فروردین [[۱۳۴۸ ]] در [[ورامین ]] چشم به جهان گشود. وی با آغاز [[جنگ ]] تحمیلی عازم [[جبهه ]] حق علیه باطل شد و سرانجام ۲۴ دی [[۱۳۶۵ ]] با سمت آرپیجیزن در [[شلمچه ]] به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
متن وصیتنامهای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه میخوانید:
«ملت ما اکنون به شهادت و فداکاری خو گرفتهاند و از هیچ دشمنی و هیچ قدرتی و هیچ توطئهای هراس ندارد. هراس آن دارد که شهادت مکتب او نیست.
با درود و سلام بر پیشگاه [[ولی عصر ]] (عج) و نائب بر حقش [[امام خمینی ]] و با سلام بر مردم شهیدپرور ایران. ای خدای مهربان بیهمتا، ای بینظیری که تمام قلوب پاک و صادق، جایگاه معرفت و محبت توست، تو را به خاطر نعمتهای بیپایانت چگونه شکر گویم، و با کدام زبان حمد محبتهای تو را اقرار نمایم.ای آن که روح اسیر و قلب کوچکم را به نور اسلام، آزادی و بزرگی عنایت فرمودی و اعمال زشت مرا در خلوتها به سبب رحمتت پوشانیدی و آنچه اصلا لایقش نبودم در زبان مردم جاری فرمودی.
به امام زمان سلام برسان تا دردهای مسلمین و مستضعفین را دوا فرماید، و بر قلب مجروح چشم به راهمان مرحمی بگذارد و تا آمدنش امام امت خمینی عزیز را برای نصرت اسلام و مسلمین سالم بدار و آنی این ملت بزرگ ایران اسلامی را از اوامرش غافل مفرما؛ و چندین سخن دارم با شما ملت شهیدپرور این بنده کوچک خدا که امیدوارم خدا مرا به بندگی قبول فرماید.