==زندگی نامه==
نامش «مهدي» بود و سومین ثمره زندگی «باباعلي و زليخا»، که در سال [[1341 ]] قدم به کاشانه این زوج متدین و زحمتکش گذاشت. مهدی بعد از پايان دوره دبستان در زادگاهش «بِشِل» سوادکوه، وارد مدرسه راهنمائي «17 شهريور» فعلی قائمشهر شد؛ اما به دليل شرايط نامساعد مالي آن روزها، در همین مقطع به ترک تحصیل روی آورد. ناگفته نماند که مهدی در طول تحصيل، به كارگري نيز اشتغال داشت.
این فرزند نیکسیرت که هماره خود را به زیور فضائل اخلاقی می آراست، در ادب و تواضع نسبت به والدین، زبانزد بود و مطیع اوامرشان. علاوه بر آن، به سبب خوشروئی و ملاطفت در رفتار و گفتار با دیگران نیز، از محبوبیتی ویژه نزد آنان بهره داشت.
او که پرورش یافته یک تربیت دینی بود، پیوسته در ادای فرائض واجب و مستحب و ترک محرمات، اهتمامی خاص داشت. با قرآن، [[قرآن]]، این چشمه معرفت و حکمت نیز مانوس بود و در عمل به فرامین آن، کوشا.
با شروع [[جنگ تحميلي، تحميلي]]، به جمع رزمندگان در مناطق نبرد پيوست و به دفاع از [[ميهن ]] پرداخت.
با پوشيدن جامه پاسداري، در کسوت معاونت گردان در مریوان، [[مریوان]]، فرماندهي گروهان در جنوب و نیروی عملیاتی در بوکان، [[بوکان]]، خدمات ارزندهاي از خود به يادگار گذاشت. ناگفته نماند که مهدی در جبهه جنوب نیز، دچار جراحت شد. و عاقبت، مهدی در 21/11/1364، طي عمليات والفجر 8، به خيل ياران شهيدش پيوست. سه روز بعد نیز، با وداع یادگارانش «گوهر، علياكبر و علياصغر»، در حسينيه زادگاهش به خاك آرميد.
ناگفته نماند که مهدی در [[جبهه جنوب]] نیز، دچار جراحت شد.
و عاقبت، مهدی در 21/11/1364، طي [[عمليات والفجر 8]]، به خيل ياران شهيدش پيوست. سه روز بعد نیز، با وداع یادگارانش «گوهر، علياكبر و علياصغر»، در حسينيه زادگاهش به خاك آرميد.
==وصیت نامه==