شهید امیر قلی دردمه: تفاوت بین نسخهها
Jafari9809 (بحث | مشارکتها) |
(←خاطرات) |
||
| (یک نسخهٔ متوسط توسط کاربر مشابهی که نشان داده نشده) | |||
| سطر ۳۳: | سطر ۳۳: | ||
==خاطرات== | ==خاطرات== | ||
| − | زمان سربازی در پادگان 92 زرهی اهواز بودم . یک شب بعد از شام حدود ساعت 8 بود که امیر پیش من آمد و با هم شروع به صحبت کردیم . ایشان خیلی برای من درد دل کرد و متوجه نشدم که چه موقع خوابم برد . صبح که برای نماز بیدار شدم هرچه گشتم امیر را ندیدم . تا شب فقط ذهنم مشغول این بود که او کجاست و چه اتفاقی برایش افتاده است . دوباره شب نزد من آمد و انقدر برایم حرف زد که اصلاً فراموش کردم بپرسم که صبح کجا بودی . آن شب واقعاً چهره اش دگرگون شده بود . آن شب به علت خستگی زود خوابم برد خوابم برد . اما شب سوم نیز این این ماجرا اتفاق افتاد . وقتی که پیش من آمد جمله ای از او شنیدم که فکرش را نمی کردم . او پس از قدری صحبت به من گفت : برادر علی اکبر من خواب دیده ام که شهید خواهم شد . پس از هم اکنون خدا حافظ . با شنیدن این جمله تمام وجود من به لرزه در آمد . آن شب هم من خوابم برد و امیر رفت . دیگر او را ندیدم تا اینکه پس از یکماه شنیدم که خواب وی به حقیقت پیوسته و به درجه رفیع شهادت نائل گردیده است . | + | زمان سربازی در پادگان 92 زرهی [[اهواز]] بودم . یک شب بعد از شام حدود ساعت 8 بود که امیر پیش من آمد و با هم شروع به صحبت کردیم . ایشان خیلی برای من درد دل کرد و متوجه نشدم که چه موقع خوابم برد . صبح که برای [[نماز]] بیدار شدم هرچه گشتم امیر را ندیدم . تا شب فقط ذهنم مشغول این بود که او کجاست و چه اتفاقی برایش افتاده است . دوباره شب نزد من آمد و انقدر برایم حرف زد که اصلاً فراموش کردم بپرسم که صبح کجا بودی . آن شب واقعاً چهره اش دگرگون شده بود . آن شب به علت خستگی زود خوابم برد خوابم برد . اما شب سوم نیز این این ماجرا اتفاق افتاد . وقتی که پیش من آمد جمله ای از او شنیدم که فکرش را نمی کردم . او پس از قدری صحبت به من گفت : برادر علی اکبر من خواب دیده ام که [[شهید]] خواهم شد . پس از هم اکنون خدا حافظ . با شنیدن این جمله تمام وجود من به لرزه در آمد . آن شب هم من خوابم برد و امیر رفت . دیگر او را ندیدم تا اینکه پس از یکماه شنیدم که خواب وی به حقیقت پیوسته و به درجه رفیع [[شهادت]] نائل گردیده است . |
به خاطر دارم یکروز وقتی امیر برای آخرین بار به مرخصی آمده بود به او گفتم چقدر به جبهه می روی ؟ بس است بهتر است بگذاری دیگران بروند . مگر تو خسته نشدی؟ در جواب من گفت من خسته نیستم ، باید بروم این یک وظیفه است . من باید آنقدر در جبهه بمانم تا پذیرفته شوم . و ایشان برای آخرین بار عازم جبهه شد تا اینکه به آرزویش رسید و پذیرفته درگاه احدیت شد.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8699 سایت یاران رضا]</ref> | به خاطر دارم یکروز وقتی امیر برای آخرین بار به مرخصی آمده بود به او گفتم چقدر به جبهه می روی ؟ بس است بهتر است بگذاری دیگران بروند . مگر تو خسته نشدی؟ در جواب من گفت من خسته نیستم ، باید بروم این یک وظیفه است . من باید آنقدر در جبهه بمانم تا پذیرفته شوم . و ایشان برای آخرین بار عازم جبهه شد تا اینکه به آرزویش رسید و پذیرفته درگاه احدیت شد.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8699 سایت یاران رضا]</ref> | ||
| + | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۱۵
| امیر قلی دردمه | |
|---|---|
| ملیت |  ایرانی
|
| دین و مذهب | مسلمان، شیعه |
| تولد | خراسان شمالی ، شیروان |
| شهادت | 1367/03/23 |
| محل دفن | بهشت حمزه |
خاطرات
زمان سربازی در پادگان 92 زرهی اهواز بودم . یک شب بعد از شام حدود ساعت 8 بود که امیر پیش من آمد و با هم شروع به صحبت کردیم . ایشان خیلی برای من درد دل کرد و متوجه نشدم که چه موقع خوابم برد . صبح که برای نماز بیدار شدم هرچه گشتم امیر را ندیدم . تا شب فقط ذهنم مشغول این بود که او کجاست و چه اتفاقی برایش افتاده است . دوباره شب نزد من آمد و انقدر برایم حرف زد که اصلاً فراموش کردم بپرسم که صبح کجا بودی . آن شب واقعاً چهره اش دگرگون شده بود . آن شب به علت خستگی زود خوابم برد خوابم برد . اما شب سوم نیز این این ماجرا اتفاق افتاد . وقتی که پیش من آمد جمله ای از او شنیدم که فکرش را نمی کردم . او پس از قدری صحبت به من گفت : برادر علی اکبر من خواب دیده ام که شهید خواهم شد . پس از هم اکنون خدا حافظ . با شنیدن این جمله تمام وجود من به لرزه در آمد . آن شب هم من خوابم برد و امیر رفت . دیگر او را ندیدم تا اینکه پس از یکماه شنیدم که خواب وی به حقیقت پیوسته و به درجه رفیع شهادت نائل گردیده است .
به خاطر دارم یکروز وقتی امیر برای آخرین بار به مرخصی آمده بود به او گفتم چقدر به جبهه می روی ؟ بس است بهتر است بگذاری دیگران بروند . مگر تو خسته نشدی؟ در جواب من گفت من خسته نیستم ، باید بروم این یک وظیفه است . من باید آنقدر در جبهه بمانم تا پذیرفته شوم . و ایشان برای آخرین بار عازم جبهه شد تا اینکه به آرزویش رسید و پذیرفته درگاه احدیت شد.[۱]
