شهیدابراهیم برزگر: تفاوت بین نسخهها
جز (Salehi98 صفحهٔ شهید ابراهیم برزگر را به شهیدابراهیم برزگر منتقل کرد) |
|||
| سطر ۵: | سطر ۵: | ||
محل تولد : قوچان | محل تولد : قوچان | ||
| − | تاریخ شهادت : 1365/03/23 | + | تاریخ شهادت : [[1365/03/23]] |
نام پدر : خداداد | نام پدر : خداداد | ||
| سطر ۲۸: | سطر ۲۸: | ||
==زندگینامه== | ==زندگینامه== | ||
| − | [[شهید]] «ابراهیم برزگر» ستارهای از دل این آسمان زیبا و آرام است؛ آسمان عشق و [[شهادت]]؛ آسمان خدایی شدن و زمینی زیستن. از خاک سبز | + | [[شهید]] [[«ابراهیم برزگر»]] ستارهای از دل این آسمان زیبا و آرام است؛ آسمان عشق و [[شهادت]]؛ آسمان خدایی شدن و زمینی زیستن. از خاک سبز قوچان، نیلوفر آبی وجودش سر بر آورد؛ در خانواده ای از جنس ایمان و عشق به ولایت اهل بیت – علیهم السلام- در سرزمینی خوش نقش به نام [[ایران]]. |
کودکی هایش در همان قوچان طی شد. خردسالیهایش جایش را به نوجوانی و جوانی داد. خداداد، مرد قصه های تمام نشدنی ابراهیم، سایه بانی از جنس غیرت و محبّت، ایمان و ارادت بود، که باران عاطفههایش، این نهال را قرص و محکم ساخت و مادرش، اسوهای از تمام مهربانیها بود، با جانمازی از تربت و عطر و تسبیح و صلوات. | کودکی هایش در همان قوچان طی شد. خردسالیهایش جایش را به نوجوانی و جوانی داد. خداداد، مرد قصه های تمام نشدنی ابراهیم، سایه بانی از جنس غیرت و محبّت، ایمان و ارادت بود، که باران عاطفههایش، این نهال را قرص و محکم ساخت و مادرش، اسوهای از تمام مهربانیها بود، با جانمازی از تربت و عطر و تسبیح و صلوات. | ||
دوره دبستان را مثل همسن و سالانش گذراند. راهنمایی و دبیرستان را نیز همینطور. پس از اخذ مدرک دیپلم، دفتر علم و معرفتش را، به شناخت و کمال مزین کرد؛ اما ابراهیم در میدان دیگری هم برای پویایی گام بر میداشت؛ میدان علوم دین. مدرسه علمیه قوچان، صحنة علم آموزی او در عرصه معارف الهی بود که آیینه دل را در زلال پاک معرف دین شُست و صیقل داد. | دوره دبستان را مثل همسن و سالانش گذراند. راهنمایی و دبیرستان را نیز همینطور. پس از اخذ مدرک دیپلم، دفتر علم و معرفتش را، به شناخت و کمال مزین کرد؛ اما ابراهیم در میدان دیگری هم برای پویایی گام بر میداشت؛ میدان علوم دین. مدرسه علمیه قوچان، صحنة علم آموزی او در عرصه معارف الهی بود که آیینه دل را در زلال پاک معرف دین شُست و صیقل داد. | ||
آیینه دل او آن قدر نورانی و شفاف شده بود که نور عشق به حق در آن به راحتی منعکس میشد. و تصویر هرچه خوبی است بر آن نقش میبست. این را از رد پای این بزرگوار در میدان رزم میشد فهمید. آنجا که جای مردانی است که نه من هستند، نه شهوت و جاه و پُست و مقام، بلکه اویند در راه او. | آیینه دل او آن قدر نورانی و شفاف شده بود که نور عشق به حق در آن به راحتی منعکس میشد. و تصویر هرچه خوبی است بر آن نقش میبست. این را از رد پای این بزرگوار در میدان رزم میشد فهمید. آنجا که جای مردانی است که نه من هستند، نه شهوت و جاه و پُست و مقام، بلکه اویند در راه او. | ||
| − | بیست و سوم خرداد ماه | + | بیست و سوم خرداد ماه ۱۳۶۵، در انتهای بهار، بهار وصل ابراهیم را جاده «الک کامیاران» که به سرزمین سبز عروج منتهی میشد، رقم زد.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=3983منبع سایت یاران رضا]</ref> |
نسخهٔ کنونی تا ۳ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۳
نام :ابراهیم
نام خانوادگی : برزگر
محل تولد : قوچان
تاریخ شهادت : 1365/03/23
نام پدر : خداداد
مکان شهادت : کامیاران
تحصیلات : حوزوی
منطقه شهادت : شمال غرب
شغل : روحانی
یگان خدمتی :
گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان
نوع عضویت : سایر شهدا
مسئولیت : مبلغ(تبلیغات)
زندگینامه
شهید «ابراهیم برزگر» ستارهای از دل این آسمان زیبا و آرام است؛ آسمان عشق و شهادت؛ آسمان خدایی شدن و زمینی زیستن. از خاک سبز قوچان، نیلوفر آبی وجودش سر بر آورد؛ در خانواده ای از جنس ایمان و عشق به ولایت اهل بیت – علیهم السلام- در سرزمینی خوش نقش به نام ایران. کودکی هایش در همان قوچان طی شد. خردسالیهایش جایش را به نوجوانی و جوانی داد. خداداد، مرد قصه های تمام نشدنی ابراهیم، سایه بانی از جنس غیرت و محبّت، ایمان و ارادت بود، که باران عاطفههایش، این نهال را قرص و محکم ساخت و مادرش، اسوهای از تمام مهربانیها بود، با جانمازی از تربت و عطر و تسبیح و صلوات. دوره دبستان را مثل همسن و سالانش گذراند. راهنمایی و دبیرستان را نیز همینطور. پس از اخذ مدرک دیپلم، دفتر علم و معرفتش را، به شناخت و کمال مزین کرد؛ اما ابراهیم در میدان دیگری هم برای پویایی گام بر میداشت؛ میدان علوم دین. مدرسه علمیه قوچان، صحنة علم آموزی او در عرصه معارف الهی بود که آیینه دل را در زلال پاک معرف دین شُست و صیقل داد. آیینه دل او آن قدر نورانی و شفاف شده بود که نور عشق به حق در آن به راحتی منعکس میشد. و تصویر هرچه خوبی است بر آن نقش میبست. این را از رد پای این بزرگوار در میدان رزم میشد فهمید. آنجا که جای مردانی است که نه من هستند، نه شهوت و جاه و پُست و مقام، بلکه اویند در راه او. بیست و سوم خرداد ماه ۱۳۶۵، در انتهای بهار، بهار وصل ابراهیم را جاده «الک کامیاران» که به سرزمین سبز عروج منتهی میشد، رقم زد.[۱]
پانویس
