ویرایش‌ها

در شب قبل از عملیات علی اکبر به دوستانش گفته بود بچه ها بیاید دستهایمان را حنا بزنیم هر کس هم وصیتی دارد بیاید بگوید یکی از دوستانش گفته بود : انگار می خواهیم [[شهید ]] بشویم که وصیت نامه بنوسیم علی اکبر گفته بود : بله من که شهید می شوم از شما هم خبر ندارم بعد دوستش گفته بود تو چه وصیتی داری ؟ علی اکبر گفته بود : من دو وصیت نامه نوشتم یکی در اطاق خانه امان گذاشتم ومربوط به خواهرم است ودیگری را در ساکم گذاشته ام . که ما بعد از شهادتش در روز چهلم او سر مزارش وصیت نامه اش را خواندیم

در مورد [[شهادت ]] می گفت : که الان وقتش است . تا شیرینی ها را مفت و مجانی پخش می کنند .(منظور شیرینی شهادت بود) می گفت : بعد که تمام می شود به ما نمی رسد . بعد که شهید شده بود خواهرش رفته بود در کنار پیکرش و به او گفت : برادر جان رفتی و شیرینی ها را خوردی و برای ما نیاوردی . و جنازه تبسّم کرد . خندید ، خواهرش فریاد زد و گفت : مادر بیا که علی اکبر خندید .

یک شب جمعه جهت شرکت در دعای کمیل به [[مسجد ]] رفته بودیم . علی اکبر از شهر آمده بود، دیده بود ما نیستیم . لباسش را پوشید وبه مسجد آمد . دیدم ناراحت است . به او گفتم : چرا ناراحتی؟ اگر زن می خواهی بگو، دیدم مشتش را محکم به دیوار زد وگفت : حالا موقع [[جنگ ]] است،موقع زن گرفتن نیست . من می خواهم بروم [[جبهه ]] . من به او گفتم : مادر جان،تو در همان جا که هستی وآموزش نظامی می دهی مثل جبهه است . نیازی نیست که به جبهه بروی . علی اکبر گفت : نه هیچ وقت آنجا جبهه نیست . گفتم : چرا گوشی در گوشهایت هست . گفت : از صدای تیرها است که از کنار گوشم رد می شودو پرده های گوشم پاره شد . شما خبر نداشتید 15 روز من دربیمارستان بودم .