ویرایش‌ها

قبل از عملیات والفجر 9 آقای زمانزاده آمدند و به [[شهید کاوه]] اصرار کردند که حتماً باید آقای همت آبادی مسئول پرسنلی شود و من را آزاد کنید چون می خواهم در واحدهای عملیاتی کار کنم. شهید کاوه هم به خاطر اینکه ایشان منصرف بشود از این تصمیمی که گرفته بود فرمودند:" ما دیگر جای خالی نداریم. اگر قرار باشد شما بیایی در عملیات شروع به فعالیت کنی باید گروه ویژه تشکیل بدهی و عملیاتهای افتخاری انجام بدهی، یعنی شب عملیات یک تعداد رزمنده ها را برداری به روی پل پشت دشمن بروی و آن را منفجر کنی. این پل نزدیک سلیمانیة سلیمانیه عراق است." ایشان گفت:" باشد عیبی ندارد من این کار را انجام می دهم. به هر صورت با اصرار ایشان آقای همت آبادی مسئول واحد شد و ایشان هم آمد و همان گروه را تشکیل داد و یکی دو روز قبل از شروع عملیات والفجر 9 عازم شد تا آن پل را که سلیمانیه را به شهر چوارتة چوارته عراق وصل می کرد منفجر کند. و ایشان رفت مأموریتش را انجام داد و برگشت. وقتی که آمد درگیری شدیدی در روی ارتفاع کاتو بین [[تیپ]] 57 تیپ57 ابوالفضل(ع) ]] با نیروهای عراقی بود. به ایشان مجدداً مأموریت دادند که به تیپ ویژة ویژه شهدا برود و آنها را تأمین کند. ایشان به منطقة منطقه مذکور اعزام و در گیری درگیری شدیدی در آنجا رخ داد ـ و البته من چون مجروح بودم و در آنجا نبودم از زبان شهید کاوه شنیدم که بسیار از رشادت و شجاعت ایشان تعریف کرد ـ همانجا آقای زمانزاده از بالای آن ارتفاع تعداد زیادی تانک عراقی که رو به سمت بالا در حرکت بودند را با [[آرپی جی ]] هدف قرار داده و با این کار به بچه ها عملیات روحیه می دهد و در ضمن گفتن الله اکبر در همانجا به درجة درجه رفیع شهادت نائل می آید.

یکی از دوستان محمد آقا نقل می کرد: روزی به اتفاق محمد آقا از کانکسهایی که شهدا را داخل آن می گذاشتند بازدیدی به عمل آوردیم. در حین بازدید محمد آقا پارچه ای را که روی شهدا کشیده بودند کنار می زد و می گفت: خوشا به سعادت اینها، چرا که امتحانشان را پس داده اند و فقط من و شما مانده ایم، بعد از بازدید، سوار ماشین شده و به سمت منطقه حرکت کردیم. در بین راه به یکی از بچه ها گفته بود: عجب شبی است امشب. و آن شخص متوجه حرف ایشان نمی شود تا اینکه در همان شب به درجة درجه رفیع شهادت نائل می آید.

یکی از دوستان محمد آقا در مورد نحوة نحوه شهادت ایشان نقل می کرد:" در منطقه ای قرار داشتیم که حدوداً 100 متر با عراقی ها فاصله بود. در حین درگیری گلوله ای به ایشان اصابت کرد و بعد از اینکه محل اصابت گلوله را پانسمان کردیم دوباره به محل درگیری رفت و در آنجا تیر دیگری به گلوی ایشان اصابت کرد ولی چون آتش دشمن سنگین بود اجباراً به عقب برگشتیم و ایشان در همانجا به درجة درجه رفیع شهادت نائل آمد ولی متأسفانه جنازه اش را نتوانستیم با خود به عقب برگردانیم."

محمد آقا در دبیرستان دارالفنون درس می خواند. سال اول دبیرستان شاگرد اول شد و پدرش برای تشویق او یک عدد کیف سامسونت به ایشان هدیه داد. ولی محمد آقا از همان کیف قدیمی و کهنه استفاده می کرد و کیف نو را به مدرسه نمی برد. روزی به ایشان گفتم: محمدجان این کیف را پدرت به شما هدیه داده است برای چه از آن استفاده نمی کنید؟ در جوابم گفت:" مادرجان، از پدر به خاطر هدیه ای که به من داده است تشکر کنید و از قول من به ایشان بگویید در مدرسة مدرسه ما دانش آموزانی هستند که هنگام بارندگی حتی یک نایلون هم ندارند که کتابهایشان را داخل آن بگذارند تا خیس نشود. بعد شما انتظار دارید من هر سال با کیف نو به مدرسه بروم.

روزی اختلافی بین عمه و شوهر عمة عمه محمدآقا پیش آمد و دعوا نزدیک بود منجر به طلاق شود. به همین دلیل تمام بزرگان فامیل به هر نحوی می خواستند میانجی گری کنند، تا این دو با هم آشتی کنند. فایده ای نداشت تا اینکه روزی محمدآقا نزد شوهر عمه اش رفتو رفت و یک روز تمام با ایشان صحبت کرد. بعد از این موضوع با کمال تعجب دیدیم شوهر عمة عمه ایشان از کردار خود پشیمان شده و با همسر خود آشتی کرد. موضوع دعوا به خوبی و خوشی پایان یافت. ولی از صحبت هایی که بین آن ها گفته شده بود به من چیزی نگفتند.

آخرین باری که محمد آقا می خواست به جبهه برود روز قبلش دوربینی تهیه کرد و از من و پدرش و خانوادة خانواده خودش دسته جمعی عکسی به یادگار گرفت و نواری هم پر کرد و در آن نوار آورده بود که به چه کسانی بدهکار و از چه کسانی طلبکار است. حتی قید کرده بود که من از سپاه چه مقدار پول گرفته ام و به هر حال وصیت نامه اش را هم نوشت. هنگام خداحافظی من به علت مریضی نتوانستم به بدرقه اش بروم و تنها به راه آهن رفت.

روزی یکی از دوستان محمدآقا نحوة نحوه شهادت ایشان را اینگونه نقل می کرد: به اتفاق یک گروه سی نفره، برای شناسایی منطقه رفته بودیم که متأسفانه محل اختفای ما لو رفت. ما را در محاصره قرار داده بودند. خواستیم عقب برگردیم، ولی محمدآقا قبول نکرد و گفت: " نباید بگذاریم عراقی ها پیشروی کنند." به هر حال ما مقاومت کردیم. در حین درگیری محمدآقا بر اثر اصابت تیر مجروح شد. سعی کردم ایشان را به پشت تخته سنگی برسانم، اما دیگر دیر شده بود و محمدآقا شهید شده بودند. چون درگیری شدید بود مجبور شدیم به عقب تر برگردیم و نتوانستیم جنازه را با خود به عقب برگردانیم.