بعد از اتمام دوره آموزشی، کاظم برای حراست و دفاع از کیان اسلام و نظام نوپای جمهوری اسلامی راهی خمپرابه شد.
در هنگام حضور در جبهه،در مناطق چزابه و در جبهه های غرب چنان شور حال داشت که هرگز نمی خواست به پشت جبهه برگردد.
حضور در جیهه،کاظم را چنان شیفته کرده بود که هر وقت برادرش به شوخی حرف از نرفتن به جبهه می زد و به او می گفت:((این چند ماه که در جبهه بودی، بس است و دیگر به جبهه نرو...))،به شدت کاظم را ناراحت می کرد و می گفت:چرا این حرف را می زنید یک بار بگویید آقای آمریکا بفرمایید تهران مال شما.
کاظم در مکاتباتی که با خانواده اش داشت دائما از صبر و استقامت حرف می زد و در لا به لای کلماتش از اهداف مقدس جوانان ایران اسلامی در جبهه ها می نوشت به طوری که در بخشی از نامه اش آورده:((پدر جان اکنون وقت آن است که ما وارثان این خون ها برای حفظ وطن، اسلام و قرآن به جبهه ها آمده ایم شما قدر این انقلاب را بدانید و اگر شهید شدم برادرم را به جبهه بفرستید این انقلاب همان انقلابی است که امامان با همین اهداف ضجرها کشیدند ما هم باید برای حفظ آن کوشش نماییم.))
و یا در نامه ای دیگر خطاب به مادرش او را با کلماتی به استقامت فرا می خواند و می نویسد((مادر جان از ما ناراحت نباش چرا این جا کسانی هستند که زن و فرزند دارند و حتی بعضی هایشان چهار فرزند و پدر و مادر پیر دارند.