ویرایش‌ها

شب بود، چراغ لاله در مجمر آه

با روغن عشق دوست مي سوخت به راه

شهيد ستوانيار ابراهيم كريمي در سال 1339 ديده به جهان گشود و رايحه شكفتن غنچه وجودش، روستاي (هرستانه سفلي) از توابع گلپايگان را معطر نمود. عطر محبتي به خوشبويي گل هاي صحرايي و صفايي به دل انگيزي طبيعت روستا، در درونش ريشه يافت. تا كلاس پنجم دبستان، كوچه هاي روستاي «هرستانه سفلي» شاهد جست و خيز كودكانه و معصوم اين شهيد عزيز بود. پس از آن تا پنجم متوسطه را در شهر «گلپايگان» و «اليگودرز» درس خواند و در سال 1353 وارد ارتش گرديد.

صفا و يك رنگي روستايي و صداقت و محبت خانوادگي، دست به دست هم دادند و از شهيد ابراهيم مردي مؤمن و خداشناس ساختند؛ به طوري كه ايمان او زبانزد آشنايان شده بود. اوقات فراغت را بيشتر در جهت كمك به مستمندان و فقرا مي گذراند. سركشي به بيماران بيمارستان، به خصوص به آنهايي كه كسي به ملاقاتشان نمي آمد يكي از كارهاي خداپسندانه او بود.