ویرایش‌ها

تابستان سال۱۳۶۵ارتش دشمن تمام توانش را گذاشته بود تا [[جزایر مجنون ]] را از [[ایران ]] باز پس بگیرد.نوک پیکان این حملات هم بر مواضعی بود که نیروهای [[تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم(ع)]]از استان چهارمحال در آن مستقر بودند. تعدادی از رزمندگان طاقانکی با رزمندگان شهرها وروستاهای دیگر استان راهی جبهه شدیم تا به یاری رزمندگان دیگر بشتابیم. قبل از ما هم تعدادی از رزمندگان طاقانک برای مقابله با دشمن رفته بودند که شهیدان عبدالله قلی پور و قباد رفیعی در آنجا به [[شهادت ]] رسیدند. وقتی به مقر شهید باغبانی در نزدیکی شوشتر رسیدیم بلافاصله مسلح شدیم وبه طرف خط مقدم حرکت کردیم.چند روز در خط پشتیبانی بودیم ویک شب حدود ساعت یک بامداد با وانت حاج خسروی از رزمندهای زحمت کش و بی ادعای طاقانکی رهسپار خط مقدم شدیم.در حین سوار شدن به وانت تویوتا یک [[ترکش ]] بزرگ [[توپ فرانسوی ]] به بدنه آن خورد وقنداق و [[قنداق اسلحه ]] اسداله رفیعی که درحال سوارشدن به وانت بود زیر چشمم اصابت کرد وبادمجان بزرگی پای آن ایجاد کاشت. وقتی وارد خط مقدم شدیم با صحنه ی دلخراشی روبه رو شدیم. تعدادی از بچه ها [[شهید ]] شده بودند,مجروحین زیادی منتظر تخلیه به پشت جبهه و بدنهای متلاشی شده ی بهترین فرزندان ایران دل همه را به درد آورده بود. دیدن این صحنه ها نه تنها ترس و تردیدی در ما ایجاد نکرد بلکه عزممان را برای ادامه راه پر افتخار شهیدان محکمتر نمود.دشمن با استفاده از نبود [[توپخانه ]] ایران در منطقه که بر اثر بمباران هواپیماهای عراقی ومحدودیتهای جغرافیایی پیش آمده بود،با استقرار سلاح های سنگین در خط اول به کوبیدن مواضع ما با [[تانک ]] [[مینی کاتیوشا ]] ودیگر سلاح ها می پرداخت. اسلحه های سنگین ما هم چند قبضه [[آر.پی.جی ۷ویک ۷]] و یک دستگاه [[خمپاره ۶۰بود۶۰]]بود.چند روز این درگیریها ادامه داشت تا با شهادت ومجروحیت تعدادی از همرزمان گروهان ما,قرار شد نیروهای دیگری جایگزین ما شوند. یکروز مسعود که بین بچه های گردان به "آقا بابا"معروف بود را دیدم , یک دیگ بزرگ شربت آبلیمو درست کرده بود وبرای فرار از گرمای کشنده بالای ۵۰درجه جزایر مجنون به توزیع آن بین رزمندگان می پرداخت,انگار نه اگار که در منطقه ی جنگی است ودر هر دقیقه صدها گلوله خمپاره وتوپ دوروبرش منفجر می شود.