ویرایش‌ها

شهید محمدرضا افسرده در سال 1336در خانواده ای تقریبا مستضعف چشم به جهان گشود دوران کودکی را پشت سر نهاد و سپس در سن 6 سالگی به دبستان رفت و دوران دبستان را هم با موفقیت طی نمود و تا کلاس سوم راهنمایی به تحصیل ادامه داد سال 1352 بود که آگهی استخدام ارتش زدند با شوق فراوان در امتحان ورودی شرکت نمود و قبول شد دوره آموزشی را در [[بروجرد]] و [[لشکرک تهران]] پشت سرگذاشت و به [[شیراز]] منتقل شد وجزء [[تیپ55 گروه مهندسی هوابرد]] بشمار می آمد دوران انقلاب به او ماموریت فراوان دادند و حتی یکی فرماندهان او که بعد اعزام شد چندین بار به علت این که می گفت چرا به طرف تظاهر کنندگان تیراندازی نمی کنی با ایشان دشمنی گرفته بود و هر ساعت بهانه می گرفت روزی که ارتش به [[مسجد حبیب شیراز]] حمله کرده بود او هم جزء همان گروه بود ولی با اراده ای که نسبت به امام امت داشت خود را به مرخصی زده و مرخصی گرفته و به [[داراب]] آمد خلاصه انقلاب پیروز شد و از این خرسند بود که در همین لباس تنوانست با نیروی ایمان به امام و یاران او خدمت کند و به حرف هیچ کدام از فرماندهان رژیم کثیف [[پهلوی]] گوش نداد و راه امام را ادامه داد در سال 1358 تشکل خانواده داد و از او یک پسر دو ساله و فرزند دیگری که در راه می باشد بجای ماند پس از پیروزی انقلاب گروه های [[منافق]] در [[کردستان]] سر به شورش گذاشتند اولین ماموریت ایشان شروع شد و مدت یک سال تمام با ضد انقلابیون در جنگ و ستیز بود و خاطره ای که از این ماموریت داشت این بود که می گفت یکی از شب ها که گشتی ما تمام شده بود و هوا خیلی سرد بود برف به شدت می بارید و سنگرها روی کوه ها قرار گرفته بود و ما برای استراحت آمدیم در سنگر خود جای گرفتیم صبح که از خواب بیدار شدیم ومی خواستیم بیرون بیاییم برف دهنه سنگر را پوشانده بود و راه خروج ما بسته شده بود با تلاش زیاد و بوسیله؟؟؟ تفنگ کم کم سنگر را سوراخ کرده و بیرون آمدیم بعد از این ماموریت جنگ ایران و عراق شروع شد که از تاریخ 1359/07/05 به جبهه [[اندیمشک]] و [[سوسنگرد]] و [[دزفول] و جزء [[لشکر21 حمزه]] بر علیه صدامیان جنگید و اول مهر ماه 1360 به او مرخصی 4 ماهه ای دادند و به شیراز برگشت و پس از سه ماه در اول دی ماه ماموریت داشت و این بار به [[اهواز]] و در جبهه [[رقابیه]] رفت و قرار بر این شد که مدت یک ماه در جبهه باشد و ده روز مرخصی بیاید روز 25 بهمن ماه او به مرخصی آمد و آخرین دیدار با همگی ما بود وقتی که به [[پیر مراد]] رفت و قبر شهدا را زیارت نمود و بقول خودش دیداری با آنها تازه کرد با خود زمزمه کرد که خدایا من هم سعادت چنین افتخار بزرگی را داشته باشم و گفت آیا می شود دفعه دیگر من هم در کنار این شهدای عزیز باشم و همین طور هم شد و او به ندای امام لبیک گفت و در روز 1361/01/05 در جبهه رقابیه به شرف شهادت نائل آمد و به لقاءالله پیوست.