ویرایش‌ها

[[بدیع الزمان همدانی]]

احمد بن حسـین بن یحیی بن سعید همدانی، نویسنده ي شهیر و دانشمند و ادیب گرانمایه اي که سخنوري زبان آور و شاعري توانا بود و در فن بلاغت و شـیواگوئی سـرآمد اقران در همه دهر و در فنون ادب بی نظیر و اسـتادي برتر از همه ي استادان بود چنانکه بعدها ادیبان سترگی چون حریري به گردش نرسیدند و چون پیش تر از ایشان می زیسته افتخار برتري و پیش قدمی را براي همیشه حفظ خواهد کرد. از بزرگترین شخصـیت هاي شـیعه ي امامیه و از برترین صاحبان فضل ایشن به شـمار می آید و مرتبه ي علمی بلنـدي داشـته است، اما چون آثار ادبی گرانقـدرش شـهره ي آفاق گشـته و مقامات بدیعش نادره ي روزگاران شمرده شده، گوهر دانش سـر شار در [[حجاب]] آن شـهرت عالمگیر از دیده ها پنهان مانده است چنانکه او را به عنوان ادیبی بی همتا می شناسند، نه عالمی پرفیض و گرانمایه.

وي به مـذهب تشـیع پایبند بود، و خود بدان اعتراف نموده و تصـریح کرده است، چنانکه در مناظره اي با خوارزمی می گوید: من اگر دیگران بـا دو پـا به راه تشـیع می رونـد، بـا دو بال در آسـمانش پرواز گرفته ام، اگر دیگران نشانی از دوستی خانـدان پیامبر (صلی االله علیه و آله و سلم) داشته باشند، من نشانه اي تابناك از عشقشان بر پیشانی دارم ... وانگهی قصائدي در حقشان سروده ام که در صـحرا و دریـا روان است و زبـانزد عـام وخـاص و نقـل هر محفـل و تابیـده به هر دل و پریـده به آفاق و طنین انداخته در هر رواق. و من نه آن قصائد را در میان شما زمزمه می کنم یا پنهان می دارم . بلکه بر سر هر کوي و برزن آواز می دهم و چون سـرودش می خوانم و آن را براي آخرت سروده ام، نه براي این زندگی کوتاه مدت، و توشه ي عقبی ساخته ام نه بهره ي دنیا. از من خواستند تا یکی از آنها را بر خوانم . چنین خواندم :

پسر (( هند)) با چوب خیزران بر لب هایش نواخته است.

و در حالی که جامش را از شراب می آکنده،

زیر آواز زده و شعر انتقام جویانه خوانده است.

چه لعنتی بر گردن امویان بازگشت!؟

که چون طوق کبوتر ابدي است.

سروري آن فرومایگان را نمی زیبد.

نوه ي((هند)) و پسرش را،

یا آنکه به جاي فرزند فاطمه امامت نمایند.

و عشقم خاص دودمان ابوطالب است.

نویسـنده ي (( امل الآمل)) ((1ضـمن تثبیت این معنـا می گویـد : دانشـمندي گرانقـدر و امامی مـذهب بود و قرآن دانی ادیب و نویسنده که مقاله هاي شگفت انگیز دارد . همچنین آیه االله سید حسن عاملی کاظمی ((2در کتاب (( الشیعه و فنون الاسلام)) می نویسد: (( وي از ارکان روزگار خویش بود و

شهرتش به حدي است که از نقل آنچه دانشـمندان در شـرح حالش نوشته اند بی نیاز می سازد. شیخ ابو علی صریح ًا نوشته که وي شیعی دوازده امامی است)).

فهرست کتابخانه ي آستان قدس رضوي) (8و (( جواهر الادب )).

نام بیشتر رساله هاي بدیعش در موضوعات مختلف همراه قسـمتی از اشعارش در کتاب )) یتیمه الدهر (( آمده و رساله هایش در حاشیه ي ))خزانه

الادب (( به چاپ رسیده است. به آوردن قطعه اي که در وصف دانش نوشته قناعت می ورزیم . می نویسد:

در )) یتیمه الدهر(( درباره ي وي مطالبی آمده که مختصـرش چنین است وي خصوصـیات شگفت انگیز و نادري داشته است. از جمله این که قصـیده ي طولانی را نشنیده بود و براي اولین بار برایش می خواندند از بر می شد به تمامی و بدون این که کلمه اي را کم کند یا نکته اي را از زبان بیندازد از بر می خواند . چهار پنج صـفحه از کتابی را به سـرعت از نظر می گذراند آنگاه از ابتدا تا به انتها از بر می خواند . گاه نامه اي را که به او پیشـنهاد می شد بنویسد از آخرین سـطر شـروع به نوشـتن می کرد تا می رسید به اولین سطرش و آن هم به بهترین و زیباترین شکل.