امامزاده سید محمود
امامزاده محمود (ع) یکی از مشهورترین بقاع متبرکه کشورمان میباشد که از زمانهای گذشته مورد توجه مردم با ایمان و مکانی برای تمسک و توسل اهل معرفت بوده است. این بقعه در سال 1350 با شماره 7093 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از قرائن و گفتار و شواهد تاریخی و بیشتر منابع و کتب انساب میتوان نتیجه گرفت که نسب امامزاده محمود مشهور به سیدمحمید با هفت الی هشت واسطه به ترتیب ذیل به حضرت امام محمد تقیالجواد علیهالسلام منتهی میگردد: «امامزاده محمد محمود مشهود به سید محمید بن ابوعبدالله احمد ابن ابوالحسن موسی نقیب ابن ابوعبدالله احمد النقیب ابن ابوعلی محمد الاعرج ابن ابوالمکارم احمد بن ابی احمد موسی المبرقع بن الامام الجواد محمدتقی علیهالسلام»[۱]
این سید بزرگوار در حدود قرن پنجم هجری قمری در دزفول وفات یافته و به خاک سپرده شده است و مزار مطهرش به بقعه و بارگاه باشکوهی جهت عرض ارادت محبان اهل بیت علیهم السلام تبدیل شده است. در تاریخ 1349 هجری شمسی، بارگاه مطهر بازسازی شده و پس از پایان بازسازی در سال1352 ضریح مطلّایی به جای ضریح چوبی قدیمی نصب گردید. سادات علوی موردگر در دزفول منتسب به این امامزاده جلیل میباشند و تولیت این بقعه از قدیم الایام تا به حال در اختیار خاندان محترم منزویان (سیّد محمودی) بوده است. شجرنامه این امامزاده جلیلالقدر از همان زمان خاک سپاری بر روی سنگ قبر ایشان نوشته شده است. هیأت زنجیرزنی این بقعه نخستین و بزرگترین هیأت زنجیر زنی منطقه میباشد و سرپرستی این هیأت به عهده خاندان محترم جعفری نسب و منزویان میباشد.[۲]
