بیمارستان صحرایی امام حسین (ع) در کیلومتر 7 جاده شهید شرکت (جاده انشعابی از شرق جاده اهواز-خرمشهر و بین ایستگاه حسینیه و دارخوین ) قرار دارد. این بیمارستان صحرایی در سال 1361 ابتدا به صورت سولههایی با آهن و پلیت ساخته شد که بعدها و همزمان با عملیات کربلای4، بیمارستانی بتنی و با مساحت 3551 مترمربع در کنار آن احداث و به بهرهبرداری رسید.
این بیمارستان توسط وزارت مسکن و شهرسازی و قرارگاه مهندسی خاتم الانبیاء (ص) برای پشتیبانی و مداوای مجروحین عملیات کربلای5 و عملیات والفجر 8 ساخته شده و توسط بهداری رزمی جنوب اداره میشد. این بیمارستان صحرایی که به ضخامت یک و نیم متر با خاک کاملاً استتار و با نیم متر ماسه و قطعات بتنی در برابر بمباران و موشکباران مقاوم شده بود، یکی از مجهزترین بیمارستانها در نوع خود بود و در آن تقریباً همه امکانات یک بیمارستان شهری تدارک دیده شده بود. این بیمارستان علاوه بر پذیرش مجروحین جنگی، مصدومین شیمیایی را نیز پذیرش میکرد.
بیمارستان صحرایی امام حسین (ع) به گونهای مجهز شده بود که دارای رادیولوژی، بانک خون، هشت اتاق عمل، بیست و پنج تخت اورژانس برای مجروحین عادی و بیست تخت اورژانس برای مصدومین شیمیایی، داروخانه، بخش ICU و آزمایشگاه، 1450 نفر پزشک و کادر مرتبط پزشکی و 120 نفر کادر اجرایی بود. از همان بدو شروع به کار و راهاندازی، قسمتهای مختلف این بیمارستان امکانات لازم را برای ارائه خدمات درمانی به مجروحین به دست آورد. به طوری که محل اورژانس آن که از دو سالن عمود بر هم تشکیل میشد، در موقع پدافند به عنوان نقاهتگاه و در هنگام آفند، به عنوان اورژانس برای پذیرش مجروحین بدحال، مورد استفاده قرار میگرفت.
مناطق زیر پوشش این بیمارستان صحرایی از خرمشهر (محلّی که رودخاته کارون، آبادان را از خرمشهر جدا میکند) تا زید و در صورت نیاز حداکثر تا صحرای کوشک امتداد مییافت. اورژانسهای مستقر در محورهای عملیاتی شلمچه، زید، کوشک، طلائیه و خرمشهر، مجروحین خود را از طریق جادههای خرمشهر، شهید صفوی، امام رضا (ع) و زید به این بیمارستان منتقل میکردند. در سال 1367 و پس از پذیرش قطعنامه 598، در جریان هجوم دوباره ارتش عراق به جاده اهواز-خرمشهر و سهراه حسینیه، بیمارستان امام حسین (ع)در آستانه سقوط قرار گرفت و دشمن تا دو کیلومتری این بیمارستان پیشروی نمود. این بیمارستان در طول جنگ منشأ خدمات بسیار ارزندهای به رزمندگان اسلام بود و نقش بسیار مهمی در مداوای مجروحین جنگی و به خصوص مصدومین ناشی از بمباران شیمیایی دشمن ایفا نمود.
منبع: کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 63 ـ 64