ویرایش‌ها

بسمه تعالی{{جعبه اطلاعات افراد نظامی |نام فرد = شعبانعلی خاکی داودی|تصویر =شعبانعلی خاکی داودی.jpg|توضیح تصویر = |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی|شهرت = |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]|تولد =[[بابل، 1320/07/01]]|شهادت = [[باختران، 1365/08/07]]|وفات = |مرگ = |محل دفن =[[گلزار شهداي لطفعلي‌آباد بابل]]|مفقود = |جانباز = |اسارت = |نیرو = |یگانهای خدمت = [[بسیجی]]|طول خدمت = |درجه = |سمت‌ها =|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]|نشان‌های لیاقت = |عملیات‌ = |فعالیت‌ها = |تحصیلات =زیر دیپلم|تخصص‌ها = |شغل = راننده تاکسی|خانواده = نام پدر:غلام}}  

محل دفن : بابل روستای لطفعلی آباد. <ref>[http://www.3000shahid.ir/martyr/bio/1442 ستاد کنگره شهدای سمنان]</ref>

بارها در لباس بسيجي به جبهه‌ها اعزام شد. تا اينکه در هفتم آبان شصت و پنج، به ملاقات فرزند مجروحش به بيمارستان باختران رفت. هواپيماهاي دشمن بيمارستان را بمباران کردند. ترکشي به قلبش خورد و [[شهيد ]] شد. فرزندش ناصر را به تهران منتقل کردند. در سي‌ام آبان شصت و پنج فرزند هم به پدرش پيوست.

•گفت* گفت:« بهتره که اصلاً ياد نگيري.». نگاهي به مزارع شالي کاري و کارگرها انداختم وگفتم:« اين جوري نمي‌شه، من بايد ياد بگيرم.».

نگاهي به مزارع شالي کاري و کارگرها انداختم و گفتم:« اين جوري نمي‌شه، من بايد ياد بگيرم.». گفت:« خودت مي‌دوني، اما من دوست ندارم ببينم پاچه‌ي شلوارت رو زدي بالا.»

•با * با جاري‌هايم براي کارگرهاي مزرعه، ميان وعده برديم. بدون چادر رفتيم. وقتي برگشتيم، آمد توي آشپزخانه و گفت:« کاش جلوي کارگرها با چادر مي‌رفتين!».

•خواستم * خواستم جارو را از دستش بگيرم. گفتم:« اين کار مردها نيست. ».

•به * به خصوص ماه رمضان‌ها، اين کار را زياد مي‌کرد. اولين بار که يک تنور نان گرفته بود، گفت:«بيا کمک کن، اينا رو تقسيم کنيم!».

•تکيه * تکيه مي‌داد به پشتي و شروع مي‌کرد به پُرسيدن سوال‌هاي شرعي، البته سوال‌هايي که براي بچه‌ها آسان بود و بايد مي‌دانستند.

•پسرم، * پسرم، ناصر، صبحانه‌اش را خورد. خداحافظي کرد و رفت مدرسه. دو سه دقيقه‌ي بعد، ديدم شعبان هم راه افتاد.

•قرآني * قرآني را که تازه گرفته بود، بوسيد و دو دستي داد به من. گفت:« خانوم! اين قرآن رو بگير و بخون با معني!».

•نشسته * نشسته بوديم؛ من، جاري‌ام و او. ما دو تا با آب و تاب، پشت سر کسي حرف مي‌زديم.

•ساعت * ساعت سه شب بود. لباس به تن کرده و آماده‌ي رفتن بود.

•گفتم* گفتم:« آقا شعبان! کجايي؟ خيلي تو فکري؟».

•« * « الله اکبر! مرگ بر شاه!» صداي مردمي بود که تظاهرات کرده بودند.

•ساعت * ساعت نُه شده بود که برگشت. تلويزيون را روشن کرد و نشست.

•وقتي * وقتي آمد خانه، کُلّي روزنامه و اعلاميه‌ي امام را زده بود زير بغلش. يکي از روزنامه‌ها را جدا کرد. عکس شاه و فرح را نشان داد و گفت:« توي اينا نوشته که اين دو نفر دارن چه بلايي سر مملکت مي‌يارن.».

•گفت* گفت:« نمي‌شه که دست روي دست بذاريم و کاري نکنيم. ».

•صورتش * صورتش سرخ شده بود. دانه‌هاي عرق روي پيشاني‌اش ديده مي‌شد. بچه‌هاي دوستش خداحافظي کردند و رفتند، اما او هنوز همانطور بود. گفتم:«چي شد؟ چرا يک‌دفعه اين جوري شدي؟».

•گفت* گفت:« دخترم! شوهرت واقعاً آقا بود. بنده‌ي خدا خيلي برامون زحمت مي‌کشيد. ماها که پيريم و پاي خريد رفتن نداريم، بايد چند ساعت جلوي در بشينيم، تا شايد يکي پيدا بشه بره يک دونه نوني، چيزي بگيره بياره. آقا شعبان وقتي مي‌ديد جلوي در منتظر نشستيم، از ماشينش پياده مي‌شد ومي‌گفت:«مادر! چيزي نمي‌خواي برات بخرم؟» مي‌گفتم:« نه ننه! برو خونه! از سرکار اومدي خسته‌اي.»