شهید یوسف زنگی آبادی - دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت

زندگی‌نامه

یونس زنگی آبادی، سال ۱۳۴۰ هجری خورشیدی، در خانواده ای متدیّن در روستای زنگی آباد کرمان دیده به جهان گشود. پدرش ملا حسین، مردی مؤمن و عاشق اهل‌بیت بود. وقتی از دنیا رفت، یونس ۱۲ سال بیشتر نداشت. پس از فوت پدر، مادرش با سختی و مشقّت برای تأمین معاش زندگی تلاش می‌کرد. از این پس، یونس نوجوان برای کمک به هزینۀ زندگی در کنار درس خواندن به کارگری روی آورد. با شروع زمزمه‌های انقلاب، در حالی که دانش آموز دبیرستان بود، در تظاهرات و حرکت‌های انقلابی کرمان نقش جدی داشت. با پیروزی انقلاب اسلامی، برای درگیری با ضدّ انقلاب به کردستان رفت و در سال ۱۳۶۰ به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. تدبیر، اخلاص و شجاعت او در عملیات‌های مختلف مانند فتح المبین، بیت‌المقدس، والفجر مقدماتی، رمضان، خیبر و بدر باعث شد تا سردار قاسم سلیمانی، فرماندۀ وقت لشکر ۴۱ ثارالله کرمان، حاج یونس ۲۳ ساله را، به فرماندهی تیپ امام حسین (ع) لشکر انتخاب کند. خاک شلمچه و عملیات کربلای ۵ باشکوه‌ترین فراز زندگی "شهید زنده"، حاج یونس زنگی آبادی است. حماسۀ شورانگیز حاج یونس در این عملیات، نام او را برای همیشه در کنار نام سرداران رشید اسلام و مردان بزرگ ایران زمین، جاودانه کرده است. از حاج یونس دو فرزند به نام‌های مصطفی و فاطمه به یادگار مانده است. با مطالعۀ روایات شگفت انگیز و تأثیرگذار از نحوة زندگی و ظهور دوباره‌اش پس از شهادت، می‌توان وی را یکی از بی‌نظیرترین شهدای تاریخ نامید^[۱]

وصیت نامه

وصیت‌نامه اول

بسم الله الرحمن الرحیم

علی (ع): بالاترین مرگ‌ها شهادت است. انَّ الله یُحِبُ الَذینَ یُقاتِلونَ فی سَبیلِه صَفاً کَأَنَّهُم بُنیانٌ مَرصوص. (قرآن کریم، سوره صف، آیه ۴) «همانا خدا دوست می‌دارد کسانی را که در راه او صف زده، گویا ایشان بنیانی ساخته شده‌اند»

با سلام بر امام زمان (عج)، رهبر انقلاب، رزمندگان، شهدا و شما ملت شهید پرور؛ هر بار که عملیاتی می‌شود، چندین نفر از یاران امام از جمع رزمندگان به سوی معشوق رهسپار می‌شوند و دعایشان که اول، پیروزی بر دشمن و بعد شهادت است، مستجاب می‌شود. دعای ما نیز این است و حال نمی‌دانم که در این عملیات‌های آخرین، آیا خداوند رحمان دعای این عبد (به نظر می‌رسد این کلمه اشتباه چاپی باشد چون منان صفت خدا است نه عبد )و ذلیل را مستجاب می‌کند یا نه. بلی؛ این راهی است رفتنی و همگی باید از این گذرگاه و این کاروان[سرا] که دنیاست، عبور کنند؛ با توشه‌هایی که خودشان برداشته‌اند و کِشتی که روی این مزرعه انجام داده‌اند؛ باید رفت و هیچ تردیدی در آن نیست. حالا که باید برویم، چه بهتر از این‌که در راهی خوب قدم بگذاریم و در آن برویم؛ ما که در این راه قدم گذاشته‌ایم، امیدواریم که خداوند ما را ثابت قدم بدارد و به برکت خون شهدا ما را نیز ببخشد. من از خدا می‌خواهم که مرگ مرا شهادت در راهش[قرار دهد و] از من قبول بفرماید و ما را در جوار رحمتش با شهدای مخلص همراه بفرماید. این مسیر، مورد تأیید انبیا و اولیا خدا بوده و امیدوارم که بتوانم خودم را در این مسیر حفظ کنم و نلغزم و از خدا می‌خواهم مرا ثابت قدم بمیراند. مسئله ای که هست، این است که این بدن، برای روح انسان قفس است و روح ملکوتی انسان در آن زندانی است و این بدن است و دست ماست که چگونه آن‌را به‌کار ببریم؛ آیا آن را در راه صاحبش تعلیم دهیم و یا دشمنش که هوای نفس و شیطان است و بعد از تعلیم، با مرگ است که قفل این قفس شکسته شده و روح انسان پرواز می‌کند به سوی رب و حال مانده است برداشت بذری که در این دنیا کاشته‌ایم؛ [اگر]خوب کاشته‌ایم که موقع برداشت، خوب برداشت می‌کنیم و یا بد کاشته‌ایم که مطابقش برداشت می‌کنیم. می‌خواستم سخنی هم با ملت داشته باشم؛ اما می‌بینم که فهم ملّت، بالاتر از سخنان من است و بالاتر از صحبت‌هایی که من می‌کنم؛ ولی به خاطر یادآوری چند کلمه‌ای می‌گویم؛ همان‌طور که دیگر شهدای عزیز ما در وصیت‌نامه‌های خود ذکر کرده‌اند و همان‌گونه که شما به آن عمل می‌کنید .

[وصیت من] این است که مواظب منافقین داخلی باشید و نگذارید آن‌ها پا روی خون شهدای ما بگذارند و ثمرۀ خون شهدای ما را پایمال کنند و همان‌گونه که تا به حال ثابت قدم بوده‌اید، از این به بعد نیز پا در رکاب باشید. عرضی هم با خانواده[ام] دارم و این است که خوشحال باشید که توانستید هدیه‌ای یا بهتر است بگویم امانتی که خدا بدست شما داده است، به نحو احسن تربیت کرده و به راه خدا رهسپار کنید و امانت او را پس دهید. اگر می‌خواهید فغان و زاری کنید در فقدان من، من حرفی ندارم؛ اما شما کمی فکر کنید؛ آیا خون ما از خون امام حسین (ع)، حضرت علی اکبر (ع)،۷۲ تن از یاران عاشورا و یاران حسین (ع) رنگین‌تر است؟ از آن‌ها بگذریم؛ چون به پای آن‌ها نمی‌رسیم. آیا خون ما از شهدای عملیات‌های قبل رنگین‌تر است؟ چگونه آنان در راه حق فدا شدند؛ ما هم مثل آن‌ها و از آن‌ها کمتر. از این که بگذریم، آیا شما از زینب (س) بالاترید؟ آیا از فاطمه زهرا (س) بالاترید؟ آیا از مادران و پدران دیگر شهدای ما بالاترید؟ چطور آن‌ها در فقدان عزیزانشان صبر می‌کنند و شکوه و شکایت را برای آخرت می‌گذارند؛ [شما نیز]در آن‌جا به شکایت [از]قوم ظالم برخیزید. شما نیز دل خود را پهلوی دل آن‌ها بگذارید و خود را مانند آن‌ها کنید. اجر و ثوابش بیشتر از ناله و گریه و زاری کردن است. از شما می‌خواهم مرا عفو کنید؛ زیرا نتوانستم آن‌طور که شما می‌خواستید، باشم؛ امیدوارم که مرا ببخشید. در ضمن لازم است که بگویم برای من نماز قضا بخوانید و تعداد ۱۸ روزۀ قضا دارم که اگر موفق نشدم بگیرم، شما بگیرید. دیگر عرضی که قابل گفتن باشد ندارم؛ فقط از شما می‌خواهم که امام امّت را تنها نگذارید و از خدا می‌خواهم که امام امّت را تا ظهور حضرت حجت (عج) حفظ کند. رزمندگان اسلام را پیروز فرماید. ظهور امام زمان (عج) را نزدیک فرماید و اسلام را در سراسر جهان با نابودی کفر رایج بگرداند. آمین یا رب العالمین.

در قاموس شهادت واژه ای به نام وحشت نیست. از همگی می‌خواهم که اگر بدی از ما دیدید، عفو نمایید. (خدایا خدایا تو را به جان مهدی(عج)، تا انقلاب مهدی(عج)، خمینی را نگهدار)

حاج یونس زنگی آبادی^[۲]

وصیت‌نامه دوم

بسم الله الرّحمن الرّحیم «آنان که در راه[خدا] کشته شده‌اند، مرده نپندارید؛ بلکه آنان زنده‌اند و در نزد خدایشان روزی می‌خورند». (قرآن کریم، سوره آل عمران، آیه ۱۶۹) اگر با کشتن من اسلام باقی می‌ماند، پس ای شمشیرها مرا فرا گیرید. (امام حسین _علیه‌السلام_)

بندۀ حقیر این سعادت بزرگ را در وجود[خودم] نمی‌دیدم؛ ولی وقتی به مهربانی و بخشندگی خداوند می‌نگرم، امیدوار می‌شوم. امیدوارم که خداوند ما را در زمرۀ شهدا قرار دهد. چون وقت ندارم و همۀ دوستان تجهیزات بسته‌اند و آمادة رزم با صدّام جنایتکار هستند، لذا چند جمله ای به عنوان وصیت‌نامه برای خانواده‌ام می‌نویسم. اول کلمه‌ام این است که ان‌شاءالله مرا می‌بخشید و مرا حلال می‌کنید. ای مادر مهربان! ان‌شاءالله که زحمات و تلاش‌هایی را که برای بزرگ کردن و با سواد کردن من کشیدید، به من می‌بخشید و حلال می‌کنید. امیدوارم که در پیشگاه حضرت زهرا (س) در قیامت بگویید که من هم دین خود را نسبت به اسلام ادا کردم. از عیال می‌خواهم که مرا ببخشد؛ اگر حرف بدی از من شنیده و کار بدی از من دیده، مرا حلال کند و یک خواهش از ایشان دارم که پسرمان(مصطفی) را همچون مادر قاسم بن الحسن تربیت کند و با ادب و با سواد سازد و در زمان نیاز، او را جهت مبارزه با دشمنان اسلام بفرستد. از پدر و مادر عیال و برادرم و خواهرم می‌خواهم که مرا حلال کنند و اگر خطایی، بی ادبی یا اشتباهی از من دیده‌اند، مرا حلال کنند. خانه‌ای را که در اختیار دارم تا زمانی[که] مادر من زنده هستند، این خانه از خودشان می‌باشد و از این خانه سهمیه‌ای جداگانه دارند و زمانی‌که در حیات نباشند، در اختیار خانواده‌ام قرار می‌گیرد؛ ان‌شاءالله . در حقوقی که برایم می‌گیرید، وام‌های مرا بپردازید و بدهکاری‌های من به شرح زیر می‌باشد:

۱- هفتصد تومان نذر مادر سیّد مهدی کردم که مادر شفا پیدا کنند؛ آن را بپردازید.

۲- (۱۲۰۰) هزار و دویست تومان پول، بیت‌المال از من می‌خواهد؛ آن را بپردازید.

۳- یک عدد اسلحة کلاشینکف و یک عدد اسلحة کمری دارم؛ در صورت شهادت تحویل برادر آقای حاج قاسم سلیمانی بدهید.

۴- اگر پول یا بودجه‌ای پیدا کردید، به اندازۀ ۳ ماه نماز قضا [و] به اندازة ۱۵ روز روزة قضا برایم بخرید. دیگر بدهکاری‌ها را که خودتان بهتر می‌شناسید.

والسلام. برادر حقیر شما، یونس زنگی آبادی، شب عملیات، ساعت ۹ شب.^[۳]

خاطرات

یک برگة بزرگ آورد بیرون و بسم الله گفت. شرایطش را نوشته بود: همه‌اش از جبهه و مأموریت و مجروحیت و شهادت گفته بود و این که من، باید با شرایط سخت حاج یونس بسازم تا با هم ازدواج کنیم. شرط کرده بود مراسم عقد در مسجد باشد.^[۴]

شورای ده برای تحویل یخچال، تلویزیون و … اسم می‌نوشتند و قرعه کشی می‌کردند. اسم مادرش در آمده بود. گفت: «تا وقتی تمام مردم یخچال نداشته باشند، مادر من یخچال نمی‌خواهد.»^[۵]

همه را دعوت کرده بود مسجد. از سپاه کرمان هم آمده بودند. دعای کمیل که تمام شد، عاقد توی جمعیت دنبالش می‌گشت.

تازه مردم فهمیدند مراسم عقد حاج یونس است … !^[۶]

سه روز قبل از محرم عروسی کردیم. وضو گرفتیم و دعای کمیل، توسل و زیارت عاشورا خواندیم. گفت: من دعا می‌کنم تو آمین بگو.

اول: شهادت؛ دوم: حجّ ناگهانی؛ سوم: این‌که بچّة اولش پسر باشد و اسمش را بگذارد مصطفی؛ همه‌اش مستجاب شد… !^[۷]

به غیر از آب قمقمه، آب دیگری نداشتیم. دستور داد هر کس آب دارد، بدهد به اسیرهایی که از دیشب توی محاصره بودند…^[۸]

پنج نفر بودیم. بعد از نماز به حاجی گفتم: «امشب شام مهمان شما! و خیلی اصرار کردم!» حاج یونس پول کافی همراه نداشت. آرام زمزمه کرد: «خدایا! چی می‌شد امشب کسی ما را دعوت می‌کرد؟!» هنوز چند دقیقه نگذشته بود که جوانی به طرف ما آمد و گفت: «برادرها امشب افتخار بدهید و مهمان من باشید.» گفت: «مادرم گفته برو و دوستانت را برای شام دعوت کن.» من هم گفتم اولین گروه از برادرهای رزمنده‌ای را که توی مسجد دیدم، دعوت می‌کنم... .^[۹]

حوالة ماشین را که به او دادند، نپذیرفت. با خودم گفتم: چقدر وضعش خوب است که ماشین برایش! وقتی رفتم خانه‌اش، یک اتاق کاه‌گلی بود و یک اتاق نیمه کاره... .^[۱۰]

نیمه‌های شب نزدیک نماز صبح بیرون رفتم. حاج یونس را دیدم که رو به قبله به سجده افتاده است. سگ سیاه بزرگی نزدیک او نشسته بود. وقتی به چادر برگشت از او پرسیدم: «حاجی چرا نمازت را داخل چادر نمی‌خوانی؟ فکر نمی‌کردی آن سگ حمله کند و بلایی سرت آورد؟» خیلی جدی گفت: «از کجا معلوم که این سگ نگهبان من نباشد...؟»^[۱۱]

وقتی خانه بود، نمی‌گذاشت من یا مادرم لباس‌ها را بشوییم. لباس‌های خودش را هم پنهان می‌کرد و آخر شب، وقتی همه خوابیده بودند، همه را می‌شست. صبح زود بعد از نماز هم مشغول شستن ظرف‌ها می‌شد. وقتی اعتراض می‌کردیم، می‌گفت: من که هیچ وقت نیستم. لااقل بگذارید این چند روزی که هستم، کمی کمک کنم...^[۱۲]

هیچ‌گاه از موقعیتش در لشکر ۴۱ ثارالله چیزی نمی‌گفت. یک روز پرسیدم: «تو در لشکر چه‌کاره‌ای؟ دیگران هم از من می‌پرسند و من نمی‌دانم چه جوابی بدهم!» گفت: «بگو شوهرم سرباز امام زمان (عج) است.» بالاخره روزی که در بیمارستان بستری بود، از افرادی که برای ملاقات آمده بودند، پرسیدم. گفتند: «فرمانده تیپ امام حسین (ع) هستند!»^[۱۳]

گفت: «این‌ها خمس نمی‌دهند، آن‌جا چیزی نخوری که روی بچه اثر می‌گذارد.» هر چه آوردند، نخوردم و گفتم که دندانم درد می‌کند؛ ولی چای را مجبور شدم بخورم. بیرون که رفتیم گفت: «سعی کن چای را بالا بیاوری.» دست آخر، خمس آن را حساب کرد و داد. بعدها جوری برخورد کرد که آن‌ها خمس مالشان را می‌دادند.^[۱۴]

گفت: «وقتی شهید شدم باید مرا از روی پاهایم بشناسید. دوست دارم مثل امام حسین (ع) شهید شوم. روی تابوت را کنار زدم... سر در بدن نداشت... جلوی تابوت جای سر، پاهایش بود...^[۱۵] .

وظیفه

تازه از جبهه برگشته بود ولی انگار خستگی براش معنی نداشت، رسیده و نرسیده رفت سراغ لباس ها و شروع کرد به شستن. فردا صبح هم ظرف ها رو شست. مادرم که از کارش ناراحت شده بود خواهش کرد که این کارها رو نکنه، ولی گوشش بدهکار نبود. می گفت: «خاله جون این کارها وظیفمه، من که هیچ وقت خونه نیستم، لااقل این چند روزی که هستم باید به خانومم کمک کنم». ^[۱۶]

پانویس

آخرین تغییر ‏۹ مهر ۱۳۹۸، در ‏۱۲:۴۰