شهید محمدرضااسماعیلیان: تفاوت بین نسخهها
Fazayemajazi (بحث | مشارکتها) (←خاطرات) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | شهید محمدرضا اسماعیلیان | + | شهید [[محمدرضا اسماعیلیان]] |
| − | تاریخ تولد :1328/08/10 | + | تاریخ تولد :[[1328/08/10]] |
| − | تاریخ شهادت : 1362/08/ 16 | + | تاریخ شهادت : [[1362/08/ 16]] |
| سطر ۱۳: | سطر ۱۳: | ||
| − | شهيد محمدرضا اسماعيليان، فرزند سوم خانواده ا ی متوسط، در شهر اراک چشم به جهان گشود؛ پدرش کارمند راه | + | [[شهيد]] محمدرضا اسماعيليان، فرزند سوم خانواده ا ی متوسط، در شهر [[اراک]] چشم به جهان گشود؛ پدرش کارمند [[راه آهن]] ، و مادرش معلم بود؛ بعد از اتمام دوره دبیرستان، وارد [[دانشکده خلبانی]] شد و برا ی گذراندن [[دوره خلبانی هواپیمایی شکاری اف 4]] به [[پاکستان]] رفت، بعد از پا یان دوره به [[کنترل رادار]] تغییر رشته داده و در [[بابلسر]] ، [[کیش]] ، [[مشهد]] و [[بندرعباس]] به خدمت مشغول بود. |
| − | در | + | در اردیبهشت سال 1359 با تصرف [[قصر شیرین]] ، توسط دشمن او برای انجام [[عملیات نصب رادار]] ، به شهرهای مختلف جنگی از جمله [[بوشهر]] ، [[بهبهان]]، [[دزفول]] و .... [[ماموریت]] داشت و بارها در این مناطق با [[بمباران هوایی دشمن]] مواجه شد؛ زمان ی که در [[دهلران]] بود برا ی انجام ماموریتی به [[دزفول]] آمد که در همان زمان، [[سایت هوایی دهلران]] توسط [[دشمن]] تصرف شد و دوستانش به [[اسارت]] در آمدند و وي همیشه ازاین موضوع ناراحت بود؛ در نیمه آبان 1362 به دلیل کسالت، به [[بیمارستان]] [[پایگاه نیروی هوایی]] مراجعه کرد و سه روز مرخصی پزشکی دريافت كرد. |
| − | در تاريخ، 1362/08/16 ساعت 2 نيمه شب با به صدا در آمدن | + | در تاريخ، 1362/08/16 ساعت 2 نيمه شب با به صدا در آمدن [[آژیر خطر]] ، و همزمان با [[عملیات والفجر 4]] با افراد مسئول آن زمان تماس گرفت و متوجه شد که تمام دستگاه های [[رادار]] از کار افتاده اند و [[هواپیماهای شناسی]] [[دشمن]] در حال تصویر برداری از [[پا یگاه]] و [[مناطق استراتژیک]] [[بندرعباس]] می باشند؛ در آن زمان چون [[فرمانده گردان]] [[عملیات]] [[پایگاه شکاری]] [[بندرعباس]] بود، صبح زود، و بعد از نماز صبح عازم محل کار خود می شود و در پاسخ به همسرش که بیمار بودن او را متذکر می شود جواب می دهد: اگر امشب [[بمباران]] کنند و زن و بچه های بی گناه از بین بروند من نمی توانم راحت بخوابم و بگویم مریض بودم من باید بروم و علت از کار افتادن [[رادار]] ها را بیابم و مشکل را حل کنم. |
| − | صبحگاهان که به همراه 8 نفر از همکارانش، | + | صبحگاهان که به همراه 8 نفر از همکارانش، همراه [[هلی کوپتر]] ، برا ی بازدید از [[رادار]] [[گنو]] در حال حركت بودند مورد [[حمله]] [[نیروهای دشمن]] قرار گرفته و همگی به دیدار معبودشان می شتابند. |
| − | از اين شهيد گرامي، 2 فرزند پسر به يادگار مانده که در زمان | + | از اين [[شهيد]] گرامي، 2 فرزند پسر به يادگار مانده که در زمان [[شهادت]] ش، یکی 10 ساله و دیگری 2 ساله بودند و به لطف الهی هم اکنون یکی مهندس کامپیوتر و دیگری دکتر دارو ساز، و در حال خدمت به مردم [[شهید پرور]] ایران می باشند. |
| − | ب ی شک اگر لحظات پر معنا و پر | + | ب ی شک اگر لحظات پر معنا و پر ماجرای هر یک از این [[شهادت]] ها و حماسه ها ثبت شود غنی ترین میراث معنوی در تاریخ به جا می ماند. |
| − | مقام معظم رهبر ی مدظله | + | [[مقام معظم رهبر ی مدظله العالی]] |
| سطر ۳۹: | سطر ۳۹: | ||
==خاطرات== | ==خاطرات== | ||
* راوی همسر شهید | * راوی همسر شهید | ||
| − | به نام خدا و آرزوی سلامتی رهبر عزیز، و موفقیت شما خدمتگذاران به شهدا | + | به نام خدا و آرزوی سلامتی [[رهبر]] عزیز، و موفقیت شما خدمتگذاران به [[شهدا]] |
| − | زندگی همه خاطره هست ولی به درخواست بنیاد | + | زندگی همه خاطره هست ولی به درخواست [[بنیاد شهید]] ، مختصری از خاطرات خود را با قلم ناتوانم می نویسم؛ |
| − | اردیبهشت 1359در حالی که در مرخصی بود به او اطلاع دادند که دشمن از قصر شیرین به کشور عزیزمان حمله کرده و او به غرب کشور رفت و به من گفت فعلاً مردم چیزی نمی دانند، فکر کنم جنگ شده، با کسی صحبت نکن، فقط بگو رفته | + | اردیبهشت 1359در حالی که در مرخصی بود به او اطلاع دادند که [[دشمن]] از [[قصر شیرین]] به کشور عزیزمان حمله کرده و او به غرب کشور رفت و به من گفت فعلاً مردم چیزی نمی دانند، فکر کنم جنگ شده، با کسی صحبت نکن، فقط بگو رفته [[ماموریت]] ، و این اولین [[ماموریت جنگی]] او بود که تا آبان 1362 ادامه داشت و در نهایت به [[شهادت]] رسید . |
| − | * یادم است که یک بار وقتی به ایشان گفتم : چرا همیشه شما باید ماموریت بروي؟ من در شهر غریب با بچه كوچک، و مدرسه تنها چکار کنم؟ مي گفت : بچه ها از پشت میز مدرسه ( مثل برادر خودت ) به جبهه می روند، من سال ها از این ملت حقوق گرفته ام برای این روزها، که اگر جنگ شد، انتظار نداشته باش که من در خانه باشم و مردم عادی به جبهه بروند و به شوخی گفت: خیالت راحت باشد من شهید نمی شوم، چون بارها از کنارم بمب و خمپاره دشمن گذشته است. | + | * یادم است که یک بار وقتی به ایشان گفتم : چرا همیشه شما باید [[ماموریت]] بروي؟ من در شهر غریب با بچه كوچک، و مدرسه تنها چکار کنم؟ مي گفت : بچه ها از پشت میز مدرسه ( مثل برادر خودت ) به [[جبهه]] می روند، من سال ها از این ملت حقوق گرفته ام برای این روزها، که اگر [[جنگ]] شد، انتظار نداشته باش که من در خانه باشم و مردم عادی به [[جبهه]] بروند و به شوخی گفت: خیالت راحت باشد من [[شهید]] نمی شوم، چون بارها از کنارم [[بمب]] و [[خمپاره]] دشمن گذشته است. |
| − | ولی نمی دانست خواست خدا چیز دیگری است و آن درست وقتی بود که مریض و در خانه | + | ولی نمی دانست خواست خدا چیز دیگری است و آن درست وقتی بود که مریض و در خانه بود، مرخصی پزشکی داشت، شب حادثه، [[ناوهای آمریکایی]] که در [[خلیج فارس]] بودند [[دستگاه های رادار]] [[بندرعباس]] را از کار انداختند و مشغول فیلمبرداری از شهر و [[پایگاه]] های دریایی و هوایی بودند که [[سرباز]] ان هوشیار [[اسلام]] متوجه شدند، وقتی به ایشان اطلاع دادند لباس پوشید و رفت، گفتم: شما مریضی، مرخصی پزشکی داری، کجا می روی؟ گفت: دیشب دشمن بالای سر ما بوده، اگر امشب همه جا را [[بمباران]] کند من نمی توانم با وجدان آسوده بخوابم و بگویم مریض بودم، من باید بروم و بدانم چرا دستگاه ها از کار افتاده و رفت و رفت رفت . |
| − | البته دستگاهی که ایشان مورد نظرش و بازرسی بود در کوه های اطراف بندرعباس به نام (رکنو) قرار داشت که مجبور بودند با هلیکوپتر بروند و ظاهراً به کوه برخورد کرده و سقوط کرد و بعضی ها گفته اند که | + | البته دستگاهی که ایشان مورد نظرش و [[بازرسی]] بود در کوه های اطراف [[بندرعباس]] به نام ([[رکنو]]) قرار داشت که مجبور بودند با [[هلیکوپتر]] بروند و ظاهراً به کوه برخورد کرده و سقوط کرد و بعضی ها گفته اند که [[آمریکا]] ئی ها آنها را زده اند و عجیب این بود که [[هلی کوپتر]] بعد از سقوط درب هایش قفل شده بود و نزدیک [[تانکر گازوئیل]] بود و [[کپسول های ضد حریق]] برابر رطوبت هوا زنگ زده بودند و نتوانسته بعد از [[انفجار]] [[هلی کوپتر]] آن خاموش کنند و 9 نفری که در [[هلیکوپتر]] بودند جلوی چشمان دوستان سوختند و دود شدند. |
منبع: سایت شهدای ارتش | منبع: سایت شهدای ارتش | ||
نسخهٔ ۳۱ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۱۲
شهید محمدرضا اسماعیلیان
تاریخ تولد :1328/08/10
تاریخ شهادت : 1362/08/ 16
زندگینامه
بسمه تعالی
شهيد محمدرضا اسماعيليان، فرزند سوم خانواده ا ی متوسط، در شهر اراک چشم به جهان گشود؛ پدرش کارمند راه آهن ، و مادرش معلم بود؛ بعد از اتمام دوره دبیرستان، وارد دانشکده خلبانی شد و برا ی گذراندن دوره خلبانی هواپیمایی شکاری اف 4 به پاکستان رفت، بعد از پا یان دوره به کنترل رادار تغییر رشته داده و در بابلسر ، کیش ، مشهد و بندرعباس به خدمت مشغول بود.
در اردیبهشت سال 1359 با تصرف قصر شیرین ، توسط دشمن او برای انجام عملیات نصب رادار ، به شهرهای مختلف جنگی از جمله بوشهر ، بهبهان، دزفول و .... ماموریت داشت و بارها در این مناطق با بمباران هوایی دشمن مواجه شد؛ زمان ی که در دهلران بود برا ی انجام ماموریتی به دزفول آمد که در همان زمان، سایت هوایی دهلران توسط دشمن تصرف شد و دوستانش به اسارت در آمدند و وي همیشه ازاین موضوع ناراحت بود؛ در نیمه آبان 1362 به دلیل کسالت، به بیمارستان پایگاه نیروی هوایی مراجعه کرد و سه روز مرخصی پزشکی دريافت كرد.
در تاريخ، 1362/08/16 ساعت 2 نيمه شب با به صدا در آمدن آژیر خطر ، و همزمان با عملیات والفجر 4 با افراد مسئول آن زمان تماس گرفت و متوجه شد که تمام دستگاه های رادار از کار افتاده اند و هواپیماهای شناسی دشمن در حال تصویر برداری از پا یگاه و مناطق استراتژیک بندرعباس می باشند؛ در آن زمان چون فرمانده گردان عملیات پایگاه شکاری بندرعباس بود، صبح زود، و بعد از نماز صبح عازم محل کار خود می شود و در پاسخ به همسرش که بیمار بودن او را متذکر می شود جواب می دهد: اگر امشب بمباران کنند و زن و بچه های بی گناه از بین بروند من نمی توانم راحت بخوابم و بگویم مریض بودم من باید بروم و علت از کار افتادن رادار ها را بیابم و مشکل را حل کنم.
صبحگاهان که به همراه 8 نفر از همکارانش، همراه هلی کوپتر ، برا ی بازدید از رادار گنو در حال حركت بودند مورد حمله نیروهای دشمن قرار گرفته و همگی به دیدار معبودشان می شتابند.
از اين شهيد گرامي، 2 فرزند پسر به يادگار مانده که در زمان شهادت ش، یکی 10 ساله و دیگری 2 ساله بودند و به لطف الهی هم اکنون یکی مهندس کامپیوتر و دیگری دکتر دارو ساز، و در حال خدمت به مردم شهید پرور ایران می باشند.
ب ی شک اگر لحظات پر معنا و پر ماجرای هر یک از این شهادت ها و حماسه ها ثبت شود غنی ترین میراث معنوی در تاریخ به جا می ماند.
روحش شاد و يادش گرامي باد
خاطرات
- راوی همسر شهید
به نام خدا و آرزوی سلامتی رهبر عزیز، و موفقیت شما خدمتگذاران به شهدا زندگی همه خاطره هست ولی به درخواست بنیاد شهید ، مختصری از خاطرات خود را با قلم ناتوانم می نویسم؛ اردیبهشت 1359در حالی که در مرخصی بود به او اطلاع دادند که دشمن از قصر شیرین به کشور عزیزمان حمله کرده و او به غرب کشور رفت و به من گفت فعلاً مردم چیزی نمی دانند، فکر کنم جنگ شده، با کسی صحبت نکن، فقط بگو رفته ماموریت ، و این اولین ماموریت جنگی او بود که تا آبان 1362 ادامه داشت و در نهایت به شهادت رسید .
- یادم است که یک بار وقتی به ایشان گفتم : چرا همیشه شما باید ماموریت بروي؟ من در شهر غریب با بچه كوچک، و مدرسه تنها چکار کنم؟ مي گفت : بچه ها از پشت میز مدرسه ( مثل برادر خودت ) به جبهه می روند، من سال ها از این ملت حقوق گرفته ام برای این روزها، که اگر جنگ شد، انتظار نداشته باش که من در خانه باشم و مردم عادی به جبهه بروند و به شوخی گفت: خیالت راحت باشد من شهید نمی شوم، چون بارها از کنارم بمب و خمپاره دشمن گذشته است.
ولی نمی دانست خواست خدا چیز دیگری است و آن درست وقتی بود که مریض و در خانه بود، مرخصی پزشکی داشت، شب حادثه، ناوهای آمریکایی که در خلیج فارس بودند دستگاه های رادار بندرعباس را از کار انداختند و مشغول فیلمبرداری از شهر و پایگاه های دریایی و هوایی بودند که سرباز ان هوشیار اسلام متوجه شدند، وقتی به ایشان اطلاع دادند لباس پوشید و رفت، گفتم: شما مریضی، مرخصی پزشکی داری، کجا می روی؟ گفت: دیشب دشمن بالای سر ما بوده، اگر امشب همه جا را بمباران کند من نمی توانم با وجدان آسوده بخوابم و بگویم مریض بودم، من باید بروم و بدانم چرا دستگاه ها از کار افتاده و رفت و رفت رفت . البته دستگاهی که ایشان مورد نظرش و بازرسی بود در کوه های اطراف بندرعباس به نام (رکنو) قرار داشت که مجبور بودند با هلیکوپتر بروند و ظاهراً به کوه برخورد کرده و سقوط کرد و بعضی ها گفته اند که آمریکا ئی ها آنها را زده اند و عجیب این بود که هلی کوپتر بعد از سقوط درب هایش قفل شده بود و نزدیک تانکر گازوئیل بود و کپسول های ضد حریق برابر رطوبت هوا زنگ زده بودند و نتوانسته بعد از انفجار هلی کوپتر آن خاموش کنند و 9 نفری که در هلیکوپتر بودند جلوی چشمان دوستان سوختند و دود شدند.
منبع: سایت شهدای ارتش
